Έπραξε ορθά ή όχι ο Πατριάρχης επισκεπτόμενος τον νέο Πάπα;

Του Κώστα Νούση, Θεολόγου - Φιλολόγου

Το θέμα δεν είναι καθόλου απλό, μα ούτε και τόσο περίπλοκο. Σπάει τη μακραίωνη παράδοση ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης και πατήρ των απανταχού Ορθοδόξων και επισκέπτεται τον νεοεκλεγέντα Ποντίφικα Φραγκίσκο σε μια κίνηση άκρως σημειολογική. Αυτόκλητος σχεδόν απεφάσισε να ξεπεράσει το γράμμα ενός άγραφου νόμου που συντάχθηκε μέσα στην κακοήθεια της ιστορίας και από το μίσος του διαβόλου για την Εκκλησία του Χριστού.

            Η κίνηση τούτη ήταν μια ενέργεια «καθόδου», ένα βήμα ταπείνωσης, μια μορφή κένωσης. Ο έχων τα πνευματικά σκήπτρα της Εκκλησίας – η οποία διαφυλάσσει μαζί με την ιστορική διαδοχή των Αποστόλων και την αρχέγονη χριστιανική διδαχή και παράδοση, μιας Εκκλησίας που ταυτίζεται όνομα και πράγμα με τη μια Εκκλησία του Κυρίου, που ακούει στην κλητική, όσο και ουσιαστική, προσφώνηση της Ορθοδοξίας - κενώνει εαυτόν και τους συν αυτώ άπαντας σε μια πράξη και κλήση αγαπητικής αλληλοπεριχώρησης.

Υποκρισίας το ανάγνωσμα...

 Του Χρήστου Γκουνέλα

 Θεολόγου

 Πριν λίγες μέρες παρακολουθήσαμε από τα πάσης φύσεως Μέσα Ενημέρωσης  την ενθρόνιση του νέου Πάπα. Τονίσθηκε ιδιαίτερα ότι θα είναι ο Πάπας των φτωχών, ότι ταξιδεύει και με...αστικό και ότι από 'δω και πέρα θα λέγεται Φραγκίσκος, με τη συνεπακόλουθη σημειολογία αυτού του ονόματος, αφού το είχε ο Φραγκίσκος της Ασίζης, προστάτης εν ζωή φτωχών και αρρώστων.

Πάντως προσωπικά όταν άκουσα όλα αυτά, μια λέξη μου ήρθε πρώτη στο μυαλό: υποκρισία. Ένα σωρό επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καταφανεί το καινούργιο. Μέχρι και το Ευαγγέλιο στην τελετή της ενθρόνισης διαβάσθηκε στα Ελληνικά γιατί λέει ότι ο νέος Πάπας προσβλέπει σε μια νέα βάση των σχέσεων της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο φασισμός των "αγίων φονταμενταλιστών"

Του Κώστα Νούση

Θεολόγου - Φιλολόγου

Ο φονταμενταλισμός ως νοοτροπία και ψυχωτική μεν,  πνευματόσχημη δε διαστροφή, δεν αποτελεί ένα καινοφανές φαινόμενο, αλλά απαντάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και σε κάθε εποχή, έστω και υπό την ποικιλία των πλείστων όσων μεταμορφώσεών του. Στον χώρο του άμεσου ενδιαφέροντός μας, τουτέστιν στον ορθόδοξο χριστιανισμό και πιο εξειδικευμένα στον ελλαδικό, τέτοια φαινόμενα όχι απλά ανθούν το τελευταίο διάστημα, αλλά βρίσκονται και σε έξαρση.

Είτε μέσα από το διαδίκτυο είτε από συνέδρια και παρασυναγωγές είτε με εκδόσεις βιβλίων και εξτρεμιστικές εκδηλώσεις τύπου ανοιχτών συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας και προπηλακισμών, όσοι έχουν πέσει στην ύπουλη τούτη παγίδα του νεοζηλωτικού φονταμενταλισμού κλέβουν ευκαίρως ακαίρως τα φώτα της δημοσιότητας και θεωρούν κατ’ αυτόν τον τρόπο πως δοξάζουν το όνομα του Κυρίου, ως άλλοτε οι Φαρισαίοι και οι φανατικοί Εβραίοι στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, σύμφωνα άλλωστε και με τα αδιάψευστα λόγια του ίδιου του Χριστού (Ιω. 16:2). Η ομοείδεια και ανακύκληση των φαινομένων τούτων στη διαχρονική τους εκτύλιξη μαρτυρούν μια βαθιά αλλοίωση της φυσιολογίας της ανθρώπινης ψυχής, καθώς η τελευταία πλανάται μέσα σε μια φανταστική αγιότητα και θεαρέσκεια, ενώ κατ’ ουσίαν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Αντιφάσεις εκ παραδρομής ή πόλωση της εκκλησιολογικής μας κακοδαιμονίας;

του Κώστα Νούση, Θεολόγου - Φιλολόγου

Είχα σχεδόν δεσμευθεί να μην καταπιαστώ εκ νέου με τον μητροπολίτη Πειραιώς και αυτό ισχύει παρά τη φαινομενική μου επαναφορά. Ο σκοπός του παρόντος δεν είναι άλλος παρά η καταγγελία της σύγχρονης εκκλησιαστικής δυσπραγίας και της εκκλησιολογικής προβληματικής αντινομίας των ημερών. Θέλω να πιστεύω ότι προσωπικά, όσο και οι συντάξαντες την έκκληση για το ζήτημα του μοναστηριού στη Ναύπακτο δεν είναι άνθρωποι πονηροί, κρυψίνοες και οπισθόβουλοι, αλλά έντιμα μέλη του εκκλησιαστικού σώματος που απλά συμμετέχουν στο χαρισματικό αυτό γεγονός συμπάσχοντας στα τραύματα της αγάπης, τα οποία επιφέρει ο αρχαίος πτερνιστής.
Είναι γεγονός ότι η πρόσφατη σχετική με το ζήτημα ανάρτηση του Π. Ανδριόπουλου καλύπτει ακριβώς αυτήν ταύτην την επιχειρηματολογική δομή και ουσία, τις οποίες είχα κατά νουν πριν ξεκινήσω να γράφω το παρόν. Οπότε θα τις επαναλάβω κατά κάποιο τρόπο και από τη δική μου οπτική γωνία, καθώς και θα επιληφθώ και δυο τριών ακόμα θεμάτων, που δεν άγγιξε ο φίλος Παναγιώτης.

Εσχατολογικές αυτονομήσεις και εκκλησιαστικά αντάρτικα υπό το φως της εκκλησιολογικής ευαισθησίας και διδασκαλίας του γέροντος Πορφυρίου

Του Θεολόγου-Φιλόλογου Κώστα Νούση

Σε μια πρωτοφανή ερμηνεία των εσχατολογικών προφητειών, φέρεται ο γέροντας Πορφύριος να είπε «ότι η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μη γίνει».[1] Όντως ηχεί παράδοξη και πρωτότυπη στα αυτιά μας μια τέτοια προσέγγιση, αν και δε διαφέρει από την αντίστοιχη παλαιοδιαθηκική για τη Νινευί. Πραγματικά, ο Θεός προφητεύει – προειδοποιεί, ώστε να μετανοήσουμε και να αποφύγουμε τις φυσικές συνέπειες της αμαρτίας, δια των οποίων απλά και μόνον αυτοτιμωρούμαστε. Το θέμα είναι ότι η προφητεία από τη σωτηριολογική της αυτή διάσταση μετατρέπεται συνήθως σε επιβεβαίωση της προορατικής δύναμης του Θεού πάνω στην αποτυχία των φορέων της μεταπτωτικής ιστορικής διαδρομής.

Κλείνοντας ο μεγάλος αυτός θεόπτης των ημερών μας την επίγεια διαδρομή του, υπαγόρευσε σε έτερον αγιορείτη – πνευματικό του τέκνο -  μια μικρή παρακαταθήκη, στην οποία αναφέρει πως «τώρα φεύγει από τον κόσμο, γιατί δεν τον ακούει κανείς… γιατί στις μέρες μας κανένας δεν ακούει κανέναν… γιατί στις μέρες μας ο καθένας μας σήκωσε μια δικιά του παντιέρα και κανείς δεν ακούει κανέναν».[2] Άραγε, επιβεβαιώνονται αυτές οι ένθεες προρρητικές φοβίες του;