Σχολείο δίχως μόρφωση, δίχως Παιδεία

 

Του Χρήστου Γκουνέλα

(Δρ Θεολογίας, MSc Βιοηθικής)

Βρισκόμαστε ήδη στην αρχή μιας νέας ακόμη σχολικής χρονιάς. Στους αγιασμούς ακούσαμε και πάλι, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, βαρύγδουπα λόγια από πολιτικά και διοικητικά χείλη του Υπουργείου και όχι μόνο για την αξία της Παιδείας, του σχολείου αλλά και για την ελπίδα που εκκολάπτεται σε αυτό. Ακούγοντας κανείς τέτοια λόγια μάλλον θα αισθάνεται ότι ζει σε άλλη χώρα. Ωστόσο, η καθημερινή πραγματικότητα θα έρθει και πάλι να διαψεύσει τόσο εκείνους που παρουσιάζουν μία άλλη πραγματικότητα όσο και αυτούς που ελπίζουν (όσοι είναι ακόμα αυτοί) ότι επιτέλους κάποτε θα βιώσουν μία διαφορετική πραγματικότητα. 

Το κράτος ως κομματικό λάφυρο

 

 

Η αντιμετώπιση του κράτους ως λάφυρο δεν είναι σαφώς κάτι καινούριο. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις είδαν το κράτος ως λάφυρο της νίκης τους. Από τις λίγες ξεκάθαρες εξαιρέσεις υπήρξε η κυβέρνηση Καποδίστρια - τόσο παλαιά - γεγονός που το πλήρωσε ο Κυβερνήτης με την ίδια του τη ζωή. Δυστυχώς, όλα σχεδόν τα υπόλοιπα χρόνια έως και σήμερα το ελληνικό κράτος παραμένει ένα βαθύ κομματικό κράτος λειτουργώντας ως γάγγραινα της κατ’ επίφαση πολλές φορές δημοκρατίας, της αξιοκρατίας και των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων των πολιτών. 

Οι εκάστοτε κυβερνώντες σίγουρα δεν νιώθουν ενοχές για αυτήν την κατάσταση διότι έτσι τη βρήκαν από τους προηγούμενους, όπως διατείνονται και οι ίδιοι. Είναι μία σκέψη που σίγουρα τους δίνει την ψυχολογική δικαιολογία την οποία χρειάζονται. Ωστόσο, υποκρίνονται ότι έχουν τη θέληση να αλλάξουν και την «αλλάζουν την κατάσταση» με συνθήματα του τύπου «επιτελικό κράτος», «πρώτα ο πολίτης» και άλλα διότι όταν έρθουν στην εξουσία θέλουν να ικανοποιήσουν το δικό τους πελατολόγιο. Αν, όμως, οι διακηρύξεις τους δεν είναι υποκριτικές, τότε εμπίπτουν στη σχιζοφρένεια, για να θυμηθούμε και έναν παλαιότερο πολιτικό ο οποίος δήλωσε ότι «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο…».

Είναι φανερό, δυστυχώς, ότι η βαθιά πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση των πολλών τελευταίων ετών στην Ελλάδα δεν έχει αλλάξει εν πολλοίς ούτε τους πολίτες ούτε ακόμη περισσότερο τους πολιτικούς. Η χώρα μας παραμένει μία χώρα που ακόμη δεν πέθανε, επιβεβαιώνοντας το δημοφιλές «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», ωστόσο ψυχορραγεί και σέρνεται. 

Προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι πλέον μπήκαμε σε τροχιά οικονομικής ανάπτυξης και εξυγίανσης. Πώς όμως να τους πιστέψουμε όταν έως τη σήμερον υπάρχουν υψηλόβαθμες διοικήσεις διορισμένες από την Κυβέρνηση στην υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, το στράτευμα, την ΕΡΤ κ.α.  Και ακόμη περισσότερο πώς να τους πιστέψουν οι νέοι άνθρωποι με προσόντα και εντιμότητα οι οποίοι ορθά επιλέγουν μία χώρα του εξωτερικού στην οποία θα νιώσουν ότι τους σέβεται ως προσοντούχους και κατά βάση ως πολίτες και ως ανθρώπους; 

Επειδή δεν έχουμε ως στόχο να μηδενίσουμε πολιτικές προσπάθειες στον σύγχρονο δημόσιο βίο της χώρας μας, θα αναφέρουμε ως παράδειγμα τη θεσμοθέτηση και την αρχική λειτουργία του ΑΣΕΠ. Ωστόσο, χρόνο με το χρόνο αυτή η σοβαρή τομή εκφυλίστηκε εν πολλοίς αντί να στηριχθεί και να επεκταθεί με τη μορφή μάλιστα του γραπτού διαγωνισμού κατά το σύστημα των πανελλαδικών για όλες αν είναι δυνατόν τις δημόσιες θέσεις και διοικήσεις. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που ο ΑΣΕΠ χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις ως άλλοθι για να διορίσουν εν τέλει τους ημέτερους. 

Αναφέρουμε ως παράδειγμα επιπλέον την πολύπαθη δημόσια τηλεόραση η οποία λειτουργεί ως προπαγανδιστικό μέσο της εκάστοτε κυβέρνησης χωρίς να σέβεται το αυτονόητο δικαίωμα του κάθε πολίτη στην αντικειμενική ενημέρωση όταν μάλιστα την πληρώνει από την τσέπη του. Δεν είναι δυνατόν «δημοσιογράφοι» στη δημόσια τηλεόραση να υποστηρίζουν τις πολιτικές και τα λάθη της κυβέρνησης περισσότερο ακόμη και από τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη.

Είναι λοιπόν φανερό πως από την κρίση δεν γίναμε καθόλου σοφότεροι αλλά παραμείναμε οι ίδιοι  - μήπως και χειρότεροι; - για αυτό και θα συνεχίσουμε να είμαστε μία κοινωνία σε κρίση. Είναι όμως κρίμα μία χώρα με βαθιά και μακραίωνη ιστορία και πολιτισμό, μία χώρα προικισμένη με φυσικό και πολιτισμικό φως εμείς οι ίδιοι να τη συσκοτίζουμε. 

Θα πρέπει επιτέλους πρώτα από όλους οι  εκάστοτε κυβερνώντες να αντιληφθούν – εκτός αν δεν θέλουν να αντιληφθούν για τους δικούς τους λόγους – ότι την έξοδο από τη βαθιά κρίση θα μας τη δείξει η Παιδεία. Μία Παιδεία όμως κατά βάση με ανθρωπιστική κατεύθυνση, απαλλαγμένη από άσχετες παρεμβατικές γραφειοκρατικές πρακτικές του υπουργείου παιδείας και των διοικήσεών του. Μία παιδεία εν τέλει που να προβάλλει και να εμπνέει τον σεβασμό στο πρόσωπο του ανθρώπου και τις βαθύτερες ανάγκες του αλλά και εξίσου τον σεβασμό στο περιβάλλον και τη φύση. Με έμφαση στη χρήση των νέων τεχνολογιών αλλά με περισσότερη έμφαση στην κριτική σκέψη ως αντίβαρο. Μία εκπαίδευση η οποία δεν θα παράγει στείρα τεχνοκράτες αλλά ταυτόχρονα θα δημιουργεί αγαθούς πολίτες και ανθρώπους. Η επένδυση στον άνθρωπο θα βελτιώσει στη συνέχεια και την οικονομία και το κράτος. Προηγείται ο άνθρωπος και έπεται η οικονομία και οι δείκτες της, όχι το αντίστροφο. 

 

Χρήστος Γκουνέλας

Δρ Θεολογίας, MSc Βιοηθικής

Πηγή: Larissanet

Πολιτική άπνοια

Είναι ολοφάνερο ότι ζούμε ήδη τα τελευταία χρόνια το τέλος της πολιτικής. Ουσιαστικά δεν τελείωσε η πολιτική αλλά τα πρόσωπα τα οποία την παράγουν και αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο τους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς αλλά και τον κάθε πολίτη. Έτσι, χωρίς εκ των πραγμάτων πρόσωπα πολιτικά δεν υπάρχει και πολιτική. Πάσχουμε από πολιτική άπνοια και ό,τι δεν πνέει, δεν αναπνέει και δεν εμπνέει είναι νεκρό.

Η πολιτική από τη φύση  της εισχωρεί σε όλα τα πεδία του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου. Το έλλειμά της δημιουργεί ποικίλες στρεβλώσεις στους θεσμούς, την οικογένεια και την κοινωνία.

Βασικό χαρακτηριστικό του θανάτου των όντων ως πολιτικά και της πολιτικής εν γένει είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε εμπνευστές ούτε εμπνεόμενοι. Τα εν δυνάμει πολιτικά όντα και η πολιτική άγονται (και φέρονται) από τις καταστάσεις δείχνοντας εξαιρετική αδυναμία ανταπόκρισης στις σύγχρονες προκλήσεις. Έτσι, οι μεν πολιτικοί περιορίζονται στον ρόλο του πολιτικάντη «Μαυρογιαλούρου» οι δε πολίτες είτε αδιαφορούν (οι περισσότεροι) κουρασμένοι από την πολιτική εξαπάτηση είτε μετακινούνται (ευτυχώς για την ώρα οι λιγότεροι) προς ακραίες ιδεολογίες οι οποίες τους προσφέρουν μία ψευδαίσθηση ασφάλειας. Μία βόλτα στο σύγχρονο καφενείο των social media θα μας πείσει για τις πρακτικές τόσο των μεν όσο και των δε.

Ωστόσο, τα χρόνια που έρχονται θα είναι γεμάτα προκλήσεις και όπως φαίνεται αυτές θα τις διαχειριστούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα τεχνολογίας αφήνοντας εκ των πραγμάτων έξω από τις εξελίξεις τους πολιτικούς και τους πολίτες. Φαίνεται πως βρισκόμαστε ενώπιον ενός σύγχρονου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού, τις παραμέτρους του οποίου δεν έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί και οι πολίτες. Αλλά και όσοι λίγοι ίσως έχουν αντιληφθεί την κατεύθυνση των πραγμάτων αισθάνονται σίγουρα αδύναμοι όχι να αντιδράσουν αλλά ακόμη και να διαλεχθούν με την πραγματικότητα. Δυστυχώς οι περισσότεροι πολιτικοί, ειδικά στην Ελλάδα, στερούνται, μάλλον, γνώσης ιστορίας (εργαλείο ερμηνείας της πραγματικότητας) αλλά και διαλεκτικής σοφίας με τις σύγχρονες προκλήσεις. Η δε δημιουργία κάποιων οργανισμών βιοηθικής ή τεχνοηθικής (εσχάτως και στην Ελλάδα) μοιάζει περισσότερο προσχηματική παρά ως μικρό, έστω, ανάχωμα ελευθεριών.

Και αν τα παραπάνω διαβάζονται ως απαισιόδοξα, ας αναρωτηθούμε (πέρα από θεωρίες συνωμοσίας αλλά και αφέλειες) για το ποιος κυβερνά σήμερα τον κόσμο και την κάθε χώρα, όπως και την Ελλάδα. Εκφράζουν οι πολιτικοί τη βουλή του λαού ή νομοθετούν τις περισσότερες φορές ερήμην του και αντίθετα προς τα συμφέροντά του; Αν αυτό συμβαίνει τότε κινδυνεύουν άμεσα οι δημοκρατίες μας και οι κοινωνικές και προσωπικές ελευθερίες.

Είναι πασιφανές ότι τα είδωλα, οι ψευδαισθήσεις και οι διαχωριστικές γραμμές των ιδεολογιών δεν υπάρχουν πλέον. Ζούμε την κυνική αλήθεια της σύγχρονης πραγματικότητας. Κυβερνάει αποκλειστικά η κατεξοχήν ειδωλοποιημένη οικονομία, δηλαδή το χρήμα και το εργαλείο της η τεχνολογία. Για την ώρα οι πολιτικοί και οι θεσμοί είναι τα χρήσιμα πιόνια αυτού του πολυσύνθετου συστήματος. Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: είναι νομοτέλεια ο οικονομικός και τεχνολογικός ολοκληρωτισμός ή υπάρχει περιθώριο αντίδρασης και συμμετοχής της πολιτικής και των πολιτών στις σύγχρονες εξελίξεις; Οι δημοκρατίες, οι πολιτικοί και οι πολίτες θα αντιδράσουν στις εξελίξεις ή θα περιμένουν να λειτουργήσει το ανθρώπινο ένστικτο της επιβίωσης;

*Χρήστος Γκουνέλας

Δρ Θεολογίας, MSc Βιοηθικής

Πηγή: Larissanet.gr

Θυσία ή εξουσία;

 

Του Χρήστου Γκουνέλα,

Παρότι βρισκόμαστε στην αρχή της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας, η ανθρωπότητα δεν δείχνει να έχει διδαχτεί τίποτα από τη μακραίωνη ανθρώπινη ιστορία. Και για να κυριολεκτούμε, όχι τόσο η ανθρωπότητα στο σύνολό της αλλά οι επί το πλείστον ηγεσίες της. Ζούμε ίσως τα πιο ανασφαλή χρόνια της παγκόσμιας ιστορίας και αυτό οφείλεται στον φόβο των ηγετών. Δεν πρόκειται για έναν φόβο χωρίς όνομα αλλά συγκεκριμένα για τον φόβο του θανάτου ο οποίος περιέχει όλους τους επιμέρους φόβους. Ωστόσο, η συμπαντική ιστορία αλλά και αυτή η ανθρώπινη ιστορία βασίζονται πάνω στην εντελέχεια της θυσίας, της ζωής που πεθαίνει κενωτικά και αναγεννιέται, της θυσίας  η οποία είναι συνυφασμένη με την αγάπη και την ελευθερία. 

Στον αντίποδα της θυσίας κείται η εξουσία, η οποία ως τρόπος ερείδεται στον φόβο και τον εγκλωβισμό, συμπτώματα τα οποία χαρακτηρίζουν έντονα τη σύγχρονη τοπική και παγκόσμια κοινωνία μας. Είναι δηλωτικό το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η πολιτική δεν κινείται μόνο γύρω από την οικονομία αλλά έχει αποδυθεί και σε μία κούρσα εξοπλισμών. Ακόμη και αφοπλισμένα έως χθες κράτη όπως η Γερμανία έχουν αρχίσει να εξοπλίζονται. Οι δε ηγέτες Αμερικής και Ρωσίας απειλούν πλέον ανοιχτά, από την αρχή του ρωσοουκρανικού πολέμου, ο ένας τον άλλον  (και όλους τους υπόλοιπους) με πυρηνικό πόλεμο. Καίτοι ο Πρόεδρος Τραμπ πολεμά το Ιράν λόγω της ανάπτυξης του πυρηνικού του προγράμματος, όπως διατείνεται. 

Είναι φανερό ειδικά στις μέρες μας ότι αυτός ο κόσμος ρέπει προς την αυτοκαταστροφή του. Ένας κόσμος χαοτικός με το δίκαιο του ισχυρότερου να βασιλεύει, χωρίς να υπάρχει καμία σοβαρή παρέμβαση θεσμικών οργάνων. Ενώ από την άλλη, η υποχώρηση θεωρείται αδυναμία και ο διάλογος όταν δεν είναι προσχηματικός καταλήγει σε εκατέρωθεν απειλές. Το μέλλον αναδύεται, εν τέλει, εξαιρετικά αβέβαιο και για τους… ισχυρούς. Πόσες αλαζονικές αυτοκρατορίες, άραγε, κατάπιε η ιστορία; 

Σε όλο αυτόν τον κυκεώνα η πατρίδα μας προσπαθεί να σταθεί όρθια. Αλλεπάλληλες  κρίσεις την δέρνουν αλύπητα. Κρίση θεσμών, οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση εναλλάσσονται σε έναν φαύλο κύκλο ο οποίος δεν λέει να σταματήσει. Δυστυχώς καθημερινά αποδεικνύεται ότι η πολιτική και άλλες εξουσίες βρίσκονται σε ένα ατέρμονο τέλμα. Καμία εξουσία δεν μπορεί πλέον να εμπνεύσει γιατί ως τέτοια έχει απομακρυνθεί από τον λαό και γιατί απλά δεν θυσιάζεται για αυτόν. Άτομα (όχι πρόσωπα) εξουσίας τραγικά, φοβικά, ναρκισσευόμενα, υπερφίαλα. Ζούνε ξέχωρα από τον λαό, μακριά από τις πλατείες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τους χώρους εργασίας. Κλεισμένοι στο αποστειρωμένο περιβάλλον της αυλής και των αυλικών όταν δεν διαγκωνίζονται για μία (τουλάχιστον) φωτογραφία σε κάθε είδους εκδηλώσεις. Ο τρόπος πολιτείας τους εξαντλείται στους εξυπνακισμούς και τις φτηνές ατάκες.   

Σαφώς, ωστόσο, υπήρξαν και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις της ιστορίας οι οποίες δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ως ήλιοι και όχι ως πυροτεχνήματα. Τι να πούμε για τον τρόπο ζωής αλλά και θανάτου προσωπικοτήτων όπως του Ιωάννη Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου, του Ιωάννη Καποδίστρια, του Νικολάου Πλαστήρα;  Πριν λίγες ημέρες πέρασε ένας χρόνος που έφυγε από τη ζωή ο Χοσέ Μουχίκα, ο Ελ Πέπε του λαού, ο αγρότης και πολιτικός και διατελέσας Πρόεδρος της Ουρουγουάης (2010-2015). Ο τρόπος της πολιτείας αυτού του ανθρώπου έδειξε πραγματικά στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία για το ποιος χρειάζεται να είναι ο τρόπος του αληθινού ηγέτη. Αυτού του τρόπου που ο Χριστός περιγράφει με τη φράση: «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος». Μία απόφαση ελευθερίας είναι. 

Πηγή εικόνας: fractalart.gr

Πολιτικοί και θρησκευτικότητα

 

του Χρήστου Γκουνέλα, δρ Θεολογίας

Ζούμε στην εποχή της εικόνας και δη της διαδικτυακής εικόνας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πάντα η εικόνα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή των ανθρώπων. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με την ίδια την ύπαρξη: Ό,τι φαίνεται υπάρχει, ό,τι δεν φαίνεται είναι ανύπαρκτο.

Όπως είναι λογικό, οι πολιτικοί λόγω της άμεσης εμπλοκής τους με τον δημόσιο βίο χρησιμοποιούν τη δύναμη της εικόνας, τις περισσότερες φορές χωρίς μέτρο. Από αυτή την εργαλειοποίηση της εικόνας δεν έχει ξεφύγει και η εικόνα του «πιστού πολιτικού». Έτσι, για παράδειγμα τη Μεγάλη Εβδομάδα που πέρασε είδαμε και πάλι στους ναούς μας πολιτικούς να κουβαλάνε τον (εκλογικό τους) σταυρό, τον (εκλογικό τους) επί-τάφιο και ασφαλώς την (εκλογική τους) εικόνα προσδοκώντας την (εκλογική τους) Ανάσταση. Εδώ δεν υπάρχει δεξιά, αριστερά και κέντρο αφού οι περισσότεροι των πολιτικών, όπου κι αν ανήκουν ιδεολογικά, μεταχειρίζονται την εικόνα του καλού καγαθού πιστού. Σχεδόν πάντα στέκονται μπροστά στο πρώτο στασίδι ξεχνώντας το ευαγγελικό «οι πρώτοι έσονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι», ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου Μητροπολίτες και ιερείς τους θυμιάζουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) καλωσορίζοντάς τους (sic) και ευχαριστώντας τους (sic) για την παρουσία τους στον ναό.

Θα αντιτείνει κάποιος και τι, θα κρατάμε πλέον «πιστόμετρο»; Και ποίοι είμαστε εμείς οι οποίοι θα κρίνουμε τους άλλους και δη επιφανείς προσωπικότητες του δημόσιου βίου; Δίκιο θα έχει! Όντως δεν είμαστε κριτές. Σκεφτόμαστε ωστόσο πως ο Χριστός αν ερχόταν στον ναό θα στεκόταν στο τέλος, μαζί με τον Τελώνη, να μην τους βλέπει κανένας. Και αφού προσεύχονταν και για τον εχθρό τους το ίδιο θα έκαναν και στο σπίτι στη μοναξιά του εαυτού τους κρυφά από τα βλέμματα των ανθρώπων. Προσευχή της ουσίας και όχι των τύπων.

Και εν τέλει πώς γίνεται με τόσους καλούς καγαθούς και πάνω από όλα πιστούς άρχοντες και πολίτες εν γένει (σαφώς και οι απλοί πολίτες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών) να βιώνουμε καθημερινά μία σκληρή πραγματικότητα απόρροια της μεγάλης κρίσης θεσμών; Και οι θεσμοί είναι άνθρωποι και όταν γίνονται απρόσωποι σημαίνει ότι ήδη και οι άνθρωποι που τους απαρτίζουν είναι οι περισσότεροι εξ αυτών απρόσωποι. Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, η πολυετής κρίση στην πατρίδα μας δεν προσεγγίστηκε ως πνευματική ευκαιρία. Χάσαμε και χάνουμε την ουσία εμμένοντας σε «αδειανά πουκάμισα». Ας αφήσουμε όμως και πάλι τον Χριστό να μιλήσει, πίσω από το τελευταίο στασίδι:  «…Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας…».   

Απογραφή 2021- Η συρρίκνωση των χωριών μας - Ένα σχόλιο

 

Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής (2021). Η σκληρότητα αλλά και η αλήθεια που αποτυπώνεται μέσω των αριθμών είναι ανάγκη να διαβαστεί τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους πολίτες. Το δημογραφικό αναδεικνύεται σε μείζον πρόβλημα το οποίο εκ των πραγμάτων συμπαρασέρνει το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό και αυτή την ίδια την οικονομία της χώρας. Η ελληνική κοινωνία είναι πλέον μια γερασμένη κοινωνία. Και αν αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα το οποίο αφορά και τον αστικό ιστό, αναφορικά και ειδικότερα με την κοινωνία της ελληνικής επαρχίας αποτελεί θέμα στην κυριολεξία ζωής και θανάτου. Ή για να κυριολεκτούμε, δυστυχώς, μόνο θανάτου...

Η κρίση δεν άλλαξε ούτε τους πολιτικούς, ούτε τους πολίτες…

Η κρίση δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τη νοοτροπία ούτε των πολιτών, ούτε ακόμη περισσότερο των πολιτικών. Γι’ αυτό και συνεχίζει να είναι παρούσα και ίσως να είναι εδώ για πολλά ακόμη χρόνια. Ας δούμε μερικά στοιχεία που συνηγορούν στην παραπάνω διαπίστωση. Πρώτα και κύρια από τη μεριά των πολιτικών, διότι καταπώς λέει και ο λαός μας «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», χωρίς αυτό, όμως, να απαλλάσσει τους πολίτες από τις δικές τους ευθύνες. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Ένας "άθεος" έπραξε ορθόδοξα

Θορυβήθηκαν κάποιοι συμπολίτες μας και προκλήθηκε το...θρησκευτικό τους συναίσθημα από τη χθεσινή μη ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αφού για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός δίνει απλή διαβεβαίωση στην τιμή του ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Η πράξη όμως αυτή του νέου πρωθυπουργού όχι μόνο δεν δείχνει προσβολή της επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα, αλλά ίσα- ίσα αυτό θα έπρεπε πάντα να τηρείται, αφού θεολογικά ο όρκος είναι έωλος, τόσο βάσει της Αγίας Γραφής, όσο και βάσει της ορθόδοξης παράδοσης, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι, ο ίδιος ο Χριστός απαγορεύει να ορκιζόμαστε στο Θεό κάτι το οποίο σημειώνουν μετ' επιτάσεως στα συγγράμματά τους και μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς. Μάλιστα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαγορεύει και τον γενικό όρκο, αφού όπως λέει ο φιλαλήθης και να ορκιστεί πάλι φιλαλήθης θα είναι, αλλά και ο ψεύτης, και να ορκιστεί πάλι ψεύτης θα είναι.

Πώς λοιπόν μας προέκυψε ο...θρησκευτικός όρκος στην Ελλάδα; Πρόκειται για αντικανονικό εφεύρημα του αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Φαρμακίδη, φιλοβασιλικού και συμβούλου του Όθωνα, με σκοπό να ενισχύσει την παρουσία της Εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα. Στην εισαγωγή του θρησκευτικού όρκου στα δημόσια πράγματα του νεοελληνικού κράτους αντέδρασε ένας άλλος αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου, ο Οικονόμος εξ Οικονόμων, εκφράζοντας την παράδοση της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να εισακουσθεί από τον Φαρμακίδη και τους τότε κυβερνώντες. Χαρακτηριστική λεπτομέρεια είναι ότι, και δύο κληρικοί που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στα εκκλησιαστικά, και ο Φαρμακίδης και στα πολιτικά πράγματα, κατάγονταν από την περιοχή της Λάρισας. Ο Φαρμακίδης από τη Νίκαια και ο Οικονόμος εξ Οικονόμων από την Τσαριτσάνη Ελασσόνας. Ωστόσο, οι δύο άνδρες είχαν και μια ακόμη σφοδρή σύγκρουση για τη δημιουργία του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ελλάδος την οποία υποστήριζε και πέτυχε πραξικοπηματικά ο Φαρμακίδης, έναντι του Οικονόμου εξ Οικονόμων, ο οποίος υποστήριζε ότι έπρεπε να παραμείνουμε στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως όριζε η τάξη της Εκκλησίας.

Έτσι λοιπόν, κλείνοντας και αυτή την παρένθεση για την ιστορία του πράγματος, οφείλουμε να

Εκλογές...οι μεταφυσικές

 Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι έκδηλος ο Μεσσιανισμός που πηγάζει από τα πολιτικά κόμματα και καταλήγει στη…φαντασία των πολιτών. Για την ακρίβεια μάλιστα, στην προεκλογική περίοδο ενώνονται δια μέσω συνθημάτων οι φαντασίες ή τα οράματα των πολιτικών από τη μια με αυτά των πολιτών από την άλλη. Ουσιαστικά την περίοδο προ των εκλογών ζούμε όλοι μας ή σχεδόν όλοι μας σε μια εικονική πραγματικότητα, σε ένα matrix για όλα αυτά που θα…γίνουν και αναλόγως συντασσόμαστε πίσω από τους κομματικούς σχηματισμούς. Είναι δε τόσο έντονος ο εσχατολογικός χαρακτήρας των κομμάτων που ακόμη και ιερωμένοι δεν ξεφεύγουν από τα δίχτυα του. Ενώ από την άλλη πλευρά πολιτικοί ηγέτες επικαλούνται το θείο για να ισχυροποιήσουν την πίστη των οπαδών στο…κόμμα.

 Κάθε πολιτικός χώρος, από την άκρα δεξιά έως και την άκρα αριστερά και ό,τι ενδιάμεσό τους, φαντασιώνεται ή οραματίζεται μια εικονική πραγματικότητα σωτηρίας και καλεί τους πολίτες να την ενστερνιστούν και να τη στηρίξουν. Και όσο πιο ακραίος είναι ο πολιτικός χώρος τόσο πιο έντονος είναι ο Μεσσιανισμός του. Οι προβλέψεις - προφητείες καταστροφής σε περίπτωση νίκης του αντιπάλου δίνουν και παίρνουν. Η υπερβολή στις εικόνες και τα συνθήματα υποβοηθούμενη  με το παραπάνω από τα πάσης φύσεως μαζικά μέσα ενημέρωσης είναι πασιφανής.

 Σ’ αυτές τις εκλογές αυτό το νιώθουμε περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά: Τα δύο συναισθήματα και συνθήματα που διαχέονται στους πολίτες – οπαδούς είναι ο φόβος και η ελπίδα. Και τα δύο στοιχεία είναι φυσικά και μεταφυσικά συνάμα, πάνω στα οποία εδράζονται όλες οι θρησκείες από τότε που υπάρχει άνθρωπος πάνω στη γη. Ωστόσο, και τα δύο έχουν κοινό παρονομαστή τον θάνατο ή καλύτερα τον φόβο του θανάτου. Η πολιτική λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει με κάθε υπερβολή τον πολιτισμό του θανάτου που ζούμε καθημερινά. Συμβαίνει μάλιστα και το εξής παράδοξο· να φοβόμαστε έναν επερχόμενο θάνατο, ο οποίος  ωστόσο είναι παρών: ζούμε ήδη τον θάνατο μας ή καλύτερα τον θάνατο του ατομισμού μας. Το χειρότερο είναι ότι φοβόμαστε να τον αντικρίσουμε και με την καταλυτική βοήθεια των πολιτικών και ενίοτε και των πνευματικών μας ανθρώπων τον…σκεπάζουμε. Η συνειδητοποίηση του θανάτου μας και το γιατί πεθάναμε θα μας ανοίξει τον δρόμο για την γέννηση του καινούριου, για την ανάστασή μας. Άλλωστε, «ο κόκκος του σίτου πρέπει να πεθάνει για να καρπίσει…».
Χρήστος Γκουνέλας

Ως πότε θα βάλλουν κατά του τόπου μας;

Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια από τότε που εγκαταστάθηκε το Πεδίο Βολής της Αεροπορίας σε εκτάσεις της Κρανιάς Ελασσόνας.Επρόκειτο για εύφορες εκτάσεις που θα μπορούσαν να αποδώσουν στην τοπική οικονομία, και οι οποίες τώρα έχουν μετατραπεί σε κρανίου τόπο, κληρονομιά για τις επερχόμενες γενεές.

 Το χωριό μας, η Κρανιά, αλλά και όλη η γύρω περιοχή σε απόσταση μιας μεγάλης ακτίνας, έχει πληρώσει αυτή την εγκατάσταση του Πεδίου Βολής και την πληρώνει καθημερινά σε πολλά επίπεδα. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και η μόλυνσή του είναι ίσως μη αναστρέψιμη μετά από τόσα χρόνια ενεργούς χρήσης του Πεδίου Βολής Κρανέας. Η διαχρονική υποβάθμιση του περιβάλλοντος συντελείται μάλιστα σε μια ευρεία περιοχή όπου ο πρωτογενής τομέας παραγωγής είναι ακόμη ακμαίος.  Εξίσου σημαντικό βέβαια, είναι το γεγονός ότι η εγκατάσταση του συγκεκριμένου Πεδίου Βολής έχει κοστίσει ήδη σε ζωές αθώων πολιτών. Πόσες φορές κινδύνευσε να βομβαρδιστεί κατά λάθος κατοικημένη περιοχή; Θυμίζουμε  για παράδειγμα το ατύχημα με τη βόμβα που έπεσε στην άκρη του χωριού της Κρανιάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Πόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια, οι Κρανιώτες και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών (επηρεάζονται οι κάτοικοι τεσσάρων νομών: Λάρισας, Τρικάλων, Γρεβενών και Κοζάνης) ένιωσαν ότι ζούνε στην πρώτη γραμμή εμπόλεμης ζώνης με τα αεροπλάνα να πετούν κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια τους και να...βρυχώνται εκκωφαντικά;

Κάποιες προσπάθειες - όχι μικρές - που έγιναν από μεριάς των κατοίκων της Κρανιάς πριν είκοσι και πλέον χρόνια δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, αφού όχι μόνο δεν απομακρύνθηκε το Πεδίο Βολής,

Η πασαρέλα των... υποψηφίων

Το είδαμε κατά κόρον, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι τώρα (βουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές, ευρωεκλογές).

Μεγάλη πλειονότητα των υποψηφίων, ακόμη και σε τοπικά συμβούλια, να χρησιμοποιούν όρους life style για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του πολίτη με σκοπό την υφαρπαγή της ψήφου.

Δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό το βλέπουμε ήδη έντονα, δυο μήνες περίπου πριν τις εκλογές του Μαΐου.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:  Με έκπληξη και λύπη είδαμε ήδη φωτογραφίες υποψηφίων με...μακιγιαρισμένα πρόσωπα, με λιγότερες άσπρες τρίχες (προϊόντα φωτομοντάζ ή κομμωτριών), να έχουν το σακάκι ανέμελα ριγμένο στους ώμους τους, ή να κάθονται σε... καρέκλα και να τακτοποιούν τα...μανικετόκουμπά τους. Ακόμα πιο λυπηρό είναι το γεγονός όταν πρόκειται για νέους σε ηλικία ανθρώπους - άνδρες και γυναίκες - και νέους στην ενασχόλησή τους με την πολιτική.

Μα, θα πει κάποιος, από αυτό κρίνουμε αρνητικά τους υποψηφίους; Όχι βέβαια, απαντάμε. Αλλά πιστεύουμε ότι, ο υποψήφιος που ζητά την ψήφο των συμπολιτών του, κρίνεται από το λόγο του, την πράξη του, και πάνω απ' όλα την εντιμότητά του, η οποία όμως πάει...περίπατο, όταν με φτιασίδια προσπαθούν να φανούν ελκυστικοί στα μάτια των ψηφοφόρων.

Και επειδή πλησιάζει και το...Πάσχα και για τους υποψηφίους θα είναι δύσκολα, γιατί θα έχουν στο μυαλό τους το σταυρό, φυσικά όχι του Χριστού, αλλά τον...δικό τους σταυρό, θα τους δούμε και πάλι να κάνουν...πασαρέλα και στις εκκλησίες για την άγρευση των σταυρών μην έχοντας ούτε ιερό ούτε όσιο. Το βλέπω και στο χωριό μου, σε μια μικρή κοινωνία! Ναι! Όταν ξαφνικά

Η διαχρονικότητα των μηνυμάτων του '21

Πόσο διαχρονικά αναδεικνύονται σήμερα τα μηνύματα του '21!
Σήμερα, σε μια εποχή, που οι ιδεολογίες ("δεξιές", "αριστερές", "κεντρώες") διαψεύσθηκαν παταγωδώς από την ίδια την ιστορία. Σήμερα, που  η λέξη πολιτική κατάντησε να είναι συνώνυμο της απατεωνιάς ένεκα των πολιτικάντιδων. Σήμερα, που η δημοκρατία είναι μόνο κατ' επίφαση και καθημερινά κατακρεουργείται. Και το χειρότερο όλων των παραπάνω, είναι ότι όλα αυτά και άλλα πολλά, αποτελούν κοινό μυστικό...

Χ.Γ.

Μια ρεαλιστική «πολιτική ουτοπία»

του Χρήστου Γιανναρά,

Ο όρος «πολιτική ουτοπία» δηλώνει στόχους πολιτικούς αντικειμενικά ανέφικτους. Mπορεί όμως να δηλώνει και στόχους απλώς υποκειμενικά απροσπέλαστους. Eίναι άλλο πράγμα οι δεδομένοι, φανερά για όλους ανυπέρβλητοι αποκλεισμοί από μεγαλεπήβολες στοχεύσεις, και εντελώς άλλο η υποκειμενική ανικανότητα, απαιδευσία ή ατολμία που αποκλείει τους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας από ζωτικές σκοποθεσίες.


H διάκριση του ρεαλιστικού από τον ουτοπικό χαρακτήρα μιας πολιτικής στόχευσης, η «αντικειμενική» της εκτίμηση, δεν είναι καθόλου εύκολη – καθόλου συνάρτηση της «γνώμης των πλειόνων»: O ταλαντούχος ηγέτης ενδέχεται να βλέπει δυνατότητες, εκεί που εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε μόνο αποκλεισμούς – όπως ο προικισμένος ζωγράφος βλέπει χρώματα, εκεί που εμείς διακρίνουμε μόνο κλιμακώσεις του γκρίζου. Tυπικό παρακολούθημα της ιστορικής παρακμής του Eλληνισμού σήμερα είναι και η συλλογική, παραλυτική των πάντων ακρισία: η άνοδος σε καίριες ηγετικές θέσεις ακόμα και ανθρώπων με φανερή διανοητική υστέρηση, η ανάθεση καίριων πολιτικών ευθυνών σε εντελώς αδοκίμαστους για το πολιτικό τους ταλέντο «τεχνοκράτες». (Θυμηθείτε: Δημ. Δρούτσας, υπουργός Eξωτερικών!, Γ. Παπακωνσταντίνου και I. Στουρνάρας, «τσάροι» της Oικονομίας!, Πάνος Παναγιωτόπουλος, υπουργός Eθνικής Aμυνας! και πλήθος ανάλογα).

Oικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή»

Του Χρήστου Γιανναρά,

«Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμμένες... O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».

Aυτά ο Nίτσε, το 1887. Mε συμπληρωμένον σήμερα τον ένα από τους δύο αιώνες της πρόβλεψής του. Kαι επαληθευμένη μέχρι κεραίας την πρόβλεψη. H οργάνωση και οι πρακτικές του ανθρώπινου βίου, σε πλανητική κλίμακα – ο «τρόπος» της οικονομίας, ο «τρόπος» της πολιτικής, τα κίνητρα της όποιας παραγωγής, η μαρτυρία της Tέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας – όλα, μα όλα, μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα. Oχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα «γιατί υπάρχουμε» δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και «στόχος» της ύπαρξής μας – έχει μηδενιστεί κάθε «νόημα».

G. Agamben: Η αντεπίθεση της λατινικής Αυτοκρατορίας

Giorgio Agamben

Στα 1947, ο Αlexandre Kojève, ένας φιλόσοφος που διατελούσε υψηλόβαθμος υπάλληλος του Γαλλικού Κράτους, εκδίδει ένα δοκίμιο υπό τον τίτλο: "η Λατινική Αυτοκρατορία". Αυτό το δοκίμιο είναι τόσο επίκαιρο, ώστε θα ήταν ενδιαφέρον να επιστρέψουμε σε μία ανάγνωσή του.
Με μοναδική διαίσθηση, ο Kojève υποστηρίζει χωρίς συστολή, πως η Γερμανία θα καταστεί εντός ολίγου χρόνου η κυρίαρχη οικονομική ευρωπαϊκή δύναμη, γεγονός που θα οδηγήσει την Γαλλία σε μία τροχιά δευτερεύουσας δυνάμεως μες τους κόλπους της δυτικής Ευρώπης. Ο Kojève έβλεπε με διαύγεια το τέλος των Κρατών – εθνών, που μέχρι εκείνο το σημείο είχαν καθορίσει την ιστορία της Ευρώπης: ακριβώς όπως και το μοντέρνο Κράτος, ανταποκρινόταν στην παρακμή των φεουδαρχικών πολιτικών σχηματισμών και στην ανάδυση των εθνικών Κρατών, ομοίως και τα Κράτη- έθνη όφειλαν να παραχωρήσουν μοιραία το βήμα σε πολιτικά μορφώματα, που υπερέβαιναν τα εθνικά σύνορα και περιγράφονταν με τον όρο ΄΄αυτοκρατορίες΄΄. Στην βάση αυτών των αυτοκρατοριών δεν ήταν δυνατόν να βρίσκεται, σύμφωνα με τον Kojève, μία ενότητα αφηρημένη, αδιάφορη για τους πραγματικούς δεσμούς του πολιτισμού, της γλώσσας, του τρόπου ζωής και της θρησκείας: οι αυτοκρατορίες- εκείνες που έχουμε ενώπιόν μας, επί του προκειμένου η αγγλο-σαξονική αυτοκρατορία ( Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Αγγλία) ή η σοβιετική Αυτοκρατορία- θα όφειλαν να είναι διεθνικές πολιτικές ενότητες, διαμορφωμένες ωστόσο από συγγενή έθνη.

Ο Umberto Eco γράφει για το «ψέμα των παρελάσεων» Ένα επίκαιρο κείμενο

Umberto Eco

«… Τι είναι μια στρατιωτική παρέλαση; Μια παράσταση κατά την οποία από τη μια μεριά προσφέρεται (στο ντόπιο κοινό) ένα θέαμα αντρών με ωραίες στολές, κρόσια, γαλόνια, σημαίες, τυμπανοκρουσίες, σαλπίσματα και χορογραφικά σχεδιασμένους βηματισμούς, αλλά από την άλλη προσφέρεται σε όλους, περιλαμβανομένων και των ξένων παρατηρητών, μια πληροφόρηση σχετικά με τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα του στρατού της χώρας...

»… Εδώ όμως γεννιέται μια αντίφαση ανάμεσα στην τελετή και τη μυθολογία της στρατιωτικής παρέλασης. Γιατί η παρέλαση έχει την τάση να δίνει απαγορευμένες πληροφορίες τη στιγμή που οποιοσδήποτε πολίτης θα έδινε σε τρίτους (με γράμμα, με μήνυμα κλεισμένο σε μπουκάλι,….) πληροφορίες σχετικά με τη σύσταση των ενόπλων δυνάμεων (πόσα μαχητικά αεροπλάνα, πόσοι πύραυλοι, πόσα μεταγωγικά) θα δικαζόταν αμέσως για κατασκοπία, κι αυτό ισχύει για όλες τις χώρες.

Οι ανησυχίες Juncker για πόλεμο στην Ευρώπη

Zan Klod Juncker

Γιώργος Πρεβελάκης

 "Όποιος θεωρεί ότι το αιώνιο ζήτημα ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη έχει οριστικά αποκοιμηθεί, ενδέχεται να διαπράττει ένα μνημειώδες λάθος".  Jean-Claude Juncker

Στην συνέντευξή του στο Spiegel, ο Jean-Claude Juncker τοποθετεί την κρίση στην πραγματική της βάση, την γεωπολιτική. Eπιμένει στην ομοιότητα των συνθηκών τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τις σημερινές. Επισημαίνει ότι και τότε όλοι απέκλειαν τον πόλεμο, με επιχείρημα την αλληλοδιείσδυση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Υπενθυμίζει ότι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση είχε γεωπολιτικό στόχο: την εξασφάλιση της ειρήνης. Υπερβαίνοντας τον τεχνοκρατικό λόγο, ο τέως Πρόεδρος του κατ'εξοχήν οικονομικού οργάνου της Ευρώπης, του Eurogroup, υποδεικνύει την οδό για να κατανοηθεί η λογική του τρέχοντος ευρωπαϊκού οικονομικού παραλογισμού.

Πολιτική Συμμαχία με το Θεό ή με το διάβολο;

Του Χρήστου Γκουνέλα,

«Η δεξιά ιδεολογία, θεωρητικά τουλάχιστον, σέβεται το Θεό, ενώ η αριστερή ιδεολογία εχθρεύεται το Θεό! Ο κ. Τσίπρας άλλωστε δεν το έκρυψε: Θα πάει και με το Διάβολο, μας είπε πρόσφατα! Σας ερωτώ λοιπόν: Προσεγγίζοντας εσείς μεν τον ΣΥΡΙΖΑ, οι δε του ΣΥΡΙΖΑ τον Διάβολο, σε τίνος τα χωράφια έχετε προσεγγίσει; Οπωσδήποτε όχι του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού! Αδελφοί μου εν Χριστώ, συνέλθετε! Τις κοινωνία Χριστού προς Βελίαρ; Με σεβασμό προς το πρόσωπό Σας, σας παραπέμπω στα λόγια του Απ. Παύλου: “Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις! Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;” (Β΄Κορινθ. 6, 14-15). Σκεφθήτε το’!Γράφοντας όλα αυτά ενδεχομένως να ισχυρισθείτε, ότι ανήκω στη Χρυσή Αυγή. Σας δηλώνω ευθαρσώς και δημοσίως: ΟΧΙ, ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ! Είμαι Α-πολίτικος! Είμαι Α-κομμάτιστος! Ανήκω στην Εκκλησία μας ολόκληρος και ολοκληρωτικά! Όποιος σέβεται την Εκκλησία, τον δέχομαι, τον αγαπώ, τον προστατεύω! Όποιος όμως μάχεται και αντιμάχεται την Εκκλησία τον τοποθετώ απέναντί μου, όποιος κι αν είναι, όπου κι αν ανήκει! Στη Δεξιά, στο Κέντρο, στην Αριστερά, στην Άκρα Αριστερά!».

Αυτά έγραψε στο blog του ο Σεβασμιότατος Καλαβρύτων Αμβρόσιος.

 Η μακραίωνη βέβαια ιστορία της αλληλεπίδρασης Χριστιανισμού και Πολιτικής δεν δικαιώνει καθόλου τα όσα λέει ο Σεβασμιότατος - με όλο το σεβασμό στο πρόσωπο του Σεβασμιότατου.

  Το κήρυγμα του Χριστιανισμού κακοποιήθηκε σφόδρα από τον εκάστοτε "Καίσαρα" τις περισσότερες φορές  και μάλιστα με τις...ευλογίες ή την ανοχή του κλήρου!

  Το όνομα του Θεού ενεπλάκη πάμπολλες φορές ιστορικά είτε στα "χείλη" της Δεξιάς Ιδεολογίας ως δήθεν κατάφαση Του και προστασία Του (!!!)  είτε στα "χείλη"  της Αριστερής Ιδεολογίας ως άρνηση της ύπαρξης Του και φυλάκιση της ανθρώπινης συνείδησης ("Όπιο του λαού").

  Μην ξεχνάμε ότι έγιναν πολλά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία και από πλευράς της μιας Ιδεολογίας και από πλευράς της άλλης, βάζοντας βεβαίως και το Θεό μέσα στα ανοσιουργήματα που διέπραξαν. 

  Αποκορύφωμα υπήρξε η Χιτλερική Θηριωδία που θεμελίωσε και θεολογικά(!)- και με την "ευλογία" ή τη σιωπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας - το Ολοκαύτωμα μυριάδων Εβραίων διακηρύσσοντας ότι: "Οι Εβραίοι σταύρωσαν το Χριστό γι' αυτό και δίκαια παθαίνουν ό,τι παθαίνουν από τα Χιτλερικά στρατεύματα".

  Να αναφέρουμε και το δικό μας παράδειγμα στην Ελλάδα, που κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών χρησιμοποιήθηκε και πάλι βάναυσα το όνομα του Θεού ("θεωρητικά" που λέει ο Σεβασμιότατος) - με ελάχιστες φωτεινές αντιρρήσεις από μεριάς του κλήρου (Αυγουστίνος Καντιώτης, π.Γεώργιος Πηρουνάκης και λίγων ακόμα) - υπηρετώντας την ανόσια και ανούσια ιδεολογία της Χουντικής Κυβέρνησης.  

  Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη το σιγοντάρισμα καμιάς Ιδεολογίας Ακροδεξιάς ή Δεξιάς και ούτε τη σκιάζει η φοβέρα καμιάς Αριστερής Ιδεολογίας. 

  Άλλωστε, αν ήταν έτσι, τα τριακόσια χρόνια των διωγμών του Καίσαρα θα είχαν διαλύσει την Εκκλησία, που όχι μόνο αυτό δεν έγινε ,αλλά δυνάμωσε μέσα από τους σκληρούς διωγμούς γεννώντας νέφη μαρτύρων. 

 Αυτή είναι η φύση της Εκκλησίας: Σταυρική, για να μπορέσει μετά ν' αναστηθεί...

Η Εκκλησία δε φοβάται και περιμένει στο περιθώριο το σιγοντάρισμα των ανθρώπινων ιδεολογιών, αλλά βγαίνει μπροστά και λέει και πράττει την αλήθεια.

 Η υποκρισία και το νίψιμο των χειρών που χαρακτηρίζουν ενίοτε την Πολιτική δεν θα πρέπει να γίνονται ανεκτά από την Εκκλησία ακόμη κι αν φαίνεται ότι είναι υπέρ της.

Άλλωστε, "ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών", και αυτό πρέπει να το πιστέψει πρώτα η Εκκλησία για να το πιστέψει κατόπιν και ο κάθε Καίσαρας. 

Χ.Γ.

Μια φωτογραφία που λέει πολλά...

Η παραπάνω φωτογραφία κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και πραγματικά συγκλονίζει. Δεν γνωρίζουμε αν είναι πραγματική ή προιόν φωτομοντάζ.

Όπως και να 'χει πάντως, είτε δίπλα στο Σαμαρά και στον Ολάντ, είτε μερικές δεκάδες μέτρα πιο πέρα, για το λόγο ότι η αστυνομία απέκλεισε το δρόμο, το πρόβλημα είναι υπαρκτό και είναι γροθιά στο στομάχι της υποκριτικής μας κοινωνίας.

"Ηγέτες" οι οποίοι ενδιαφέρονται για τους αριθμούς και τα κέρδη των τραπεζών και των Πολυεθνικών. "Ηγέτες" δέσμιοι...να τους κατηγορήσεις ή να τους λυπηθείς...;

 Γ.Χ.

Σοσιαλιστική...υποκρισία

Μπεατρίθ Ταλεγόν

Του Χρήστου Γκουνέλα

«Απαιτούμε επιτέλους η Σοσιαλιστική Διεθνής να έχει λόγο ύπαρξης, μην μας κάνετε εμάς τους νέους να ντρεπόμαστε», είπε αφήνοντας άφωνους δεκάδες ηγέτες σοσιαλιστικών κομμάτων μια νεαρή Ισπανίδα, μέλος της Νεολαίας της Διεθνούς, η Μπεατρίθ Ταλεγόν.

Όλα αυτά συνέβησαν στο πλαίσιο της Συνόδου της Διεθνούς, που φιλοξενείται στην πορτογαλική πόλη Κασκάις, και προεδρεύεται από το Γιώργο Παπανδρέου. 

Η μαχητική και τολμηρή ταυτόχρονα Ισπανίδα στην ομιλία της κατήγγειλε την πολυτέλεια στην οποία κινούνται οι σύνεδροι, αποδοκιμάζοντας «τα ξενοδοχεία πέντε αστέρων, τις λιμουζίνες και τα χλιδάτα δείπνα». 

Η ίδια στην ομιλία της έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα οικονομικά της Διεθνούς, ζητώντας διαφάνεια. 

«Να πάψουν να αποτελούν ένα μυστήριο όπως οι πυραμίδες της Αιγύπτου» είπε. 

Και σαφώς τα όσα είπε  η Μπεατρίθ δεν είναι προϊόν λαϊκισμού, αλλά η πικρή αλήθεια. 

Λαϊκίστικα είναι αυτά που είπε στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Διεθνούς Γ.Α. Παπανδρέου, προκειμένου να υπερασπιστεί τους συμμετέχοντες.