Του Χρήστου Γκουνέλα, δρα Θεολογίας, MSc Βιοηθικής
Κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει τη φράση «έξω πάμε καλά» θέλοντας να δηλώσει ότι εκείνη την εποχή η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας έβαινε καλώς και η άποψή της ήταν υπολογίσιμη από φίλους και εχθρούς. Ωστόσο, η ίδια φράση δείχνει την αντιδιαστολή με τα εσωτερικά πράγματα τα οποία τότε δεν έβαιναν το ίδιο καλώς τουλάχιστον. Και αργότερα με τον Ανδρέα Παπανδρέου έξω πηγαίναμε καλά, αλλά και μέσα - κατά κοινή ομολογία - κατά την πρώτη τετραετία.
Τις τελευταίες δεκαετίες, εν μέσω και της ενσκηψάσης πολυετούς και πολυεπίπεδης κρίσης τα πράγματα δυστυχώς δε βαίνουν καλώς ούτε στο εσωτερικό ούτε στο εξωτερικό της χώρας μας. Και αυτό είναι πλέον μία κοινή διαπίστωση χωρίς τα μυωπικά κομματικά γυαλιά.
Αναφορικά λοιπόν με την εξωτερική πολιτική αυτή βαίνει από… λάθη σε λάθη και από υποχωρήσεις σε υποχωρήσεις με τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες να προσπαθούν να «χρυσώνουν το χάπι». Να θυμηθούμε το περίφημο εντός της Βουλής των Ελλήνων «Ευχαριστώ την κυβέρνηση των ΗΠΑ» του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη για την κρίση στα Ίμια; Να θυμηθούμε την περίφημη κουμπαριά του Κώστα Καραμανλή με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν; Να θυμηθούμε το ζεϊμπέκικο του Γιώργου Παπανδρέου; Τον Αλέξη Τσίπρα με την παράδοση του ονόματος «Μακεδονία» στην επίσημη ονομασία των βόρειων γειτόνων μας; Αλλά και τις δηλώσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι το θέμα με την ονομασία είναι ήσσονος σημασίας και θα ξεχαστεί; Ωστόσο, τα μηνύματα δείχνουν ότι δεν έχει ξεχαστεί από τον αδικημένο ελληνικό λαό αλλά και από τους βόρειους γείτονές μας οι οποίοι κάνουν την προπαγάνδα τους μέσω των σχολικών βιβλίων τους τα οποία περιέχουν αλυτρωτικές και αναθεωρητικές αναφορές.
Κάπως έτσι όμως θα θυμόμαστε και τις συνεχείς υποχωρήσεις της σημερινής κυβέρνησης Μητσοτάκη στο Αιγαίο. Μία ελληνική διπλωματία η οποία συνεχώς «πιάνεται στον ύπνο της» από την ισχυρή διπλωματική κίνηση του ανατολικού γείτονα μας. Αποδείξεις τρανές η υπογραφή του ανυπόστατου και περίφημου «τουρκολιβυκού μνημονίου» που αφαιρεί ελληνική κυριαρχία στη θάλασσα, οι συνεχείς παραβιάσεις θαλάσσιου και εναέριου χώρου, οι προκλητικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και εσχάτως η ζήτηση άδειας, όπως διαβάζουμε, δια της Γαλλίας από την Τουρκία για την πόντιση του καλωδίου σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Βλέπουμε δηλαδή πως εδώ και πολλά χρόνια κάθε ελληνική κυβέρνηση είτε λιγότερο είτε περισσότερο αφαιρεί κυριαρχία και λόγο από την Ελλάδα. Καλύτερα θα ήταν ένας άλλος κόσμος χωρίς σύνορα, όπως άλλωστε φαίνεται η γη από το διάστημα. Οι λαοί δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Μας φτάνει όλους και περισσεύει και για τη φύση που έχει και αυτή το μερίδιό της σε αυτόν τον κόσμο. Εφόσον όμως έτσι αποφάσισαν οι άνθρωποι, τότε ο καθένας να σέβεται τα όρια του άλλου βάσει και των υπογεγραμμένων διμερών ή διεθνών συνθηκών. Ούτε να πάρουμε, αλλά ούτε και να δώσουμε. Άρα, έξω δεν πάμε καθόλου καλά…
Ας δούμε και τα μέσα μας…
Η χώρα μας ζει τουλάχιστον για δεύτερη δεκαετία μία πολυπρισματική κρίση. Κρίση στους θεσμούς, κρίση στην οικονομία, κρίση στην οικογένεια, κρίση στην κοινωνία. Μία κρίση παντού. Καθημερινά έρχονται στο φως - και πόσα δεν γνωρίζουμε ακόμη ή δεν θα μάθουμε ποτέ - σκάνδαλα με κυβερνητική σφραγίδα και ευθύνη (επισυνδέσεις – υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, στον αθλητισμό, στο Κράτος Δικαίου, στην τραγωδία των «Τεμπών», σε Ευρωπαϊκά Κονδύλια, στον τρόπο λειτουργίας και τον ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ και αλλού) και άπλετη διαφθορά στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα χωρίς καν να τηρούνται κάποια προσχήματα. Όλα κυνικά! Η δε αλαζονεία κυβερνητικών στελεχών ακόμη και τοποθετημένων χαμηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων υπάρχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μπροστά στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη. Και σαφώς αυτά δεν είναι νεοφανή φαινόμενα. Αλλά δεν θα έπρεπε μετά από χρόνια να έχουμε κατακτήσει τα βασικά τουλάχιστον χαρακτηριστικά μιας σοβαρής δημοκρατικής χώρας;
Ζούμε επιπλέον μία κοινωνία που τρώει από τις σάρκες της και περισσότερο από τις σάρκες των φτωχών και αδύναμων πολιτών. Η ακρίβεια σαρώνει στην κυριολεξία τα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά νοικοκυριά τα οποία έχουν αφεθεί χωρίς καμία κρατική προστασία στο έλεος των τραπεζών, των funds και των εταιρειών ενέργειας. Πρόκειται εν τέλει για ένα κοκτέιλ οξέων προβλημάτων το οποίο λειτουργεί πραγματικά ως οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει καθημερινά τις ζωές των ανθρώπων και τα όνειρα της νεολαίας.
Δυστυχώς, βιώνουμε μία δημοκρατία που πάσχει πολλαπλώς. Και σε αυτό φταίνε τόσο οι πολιτικοί όσο και οι πολίτες. Θα διαφωνήσω με τη δημόσια τοποθέτηση αξιόλογης καθηγήτριας ιστορίας την οποία άκουσα ζωντανά σε ομιλία της να λέει ότι φταίνε οι Έλληνες πολίτες οι οποίοι εξαπατούν το κράτος (ανέφερε μάλιστα ως παράδειγμα συγκεκριμένη μερίδα γυναικών υπαλλήλων) και επιπλέον είναι «γκρινιάρηδες» γιατί από τη μεταπολίτευση και δώθε έγιναν πολλά βήματα στη χώρα μας. Σαφώς και έγιναν αλλά σήμερα τι απομένει; Ωστόσο, δεν άκουσα να πει καμία κουβέντα για τις προφανείς πολιτικές ευθύνες όσων κυβέρνησαν από τότε έως σήμερα.
Σε λίγο καιρό οι Έλληνες πολίτες θα έχουν την ευκαιρία να στείλουν μαζικά και με όσο το δυνατόν λιγότερη αποχή το μήνυμά τους μέσα από την κάλπη των βουλευτικών εκλογών. Η Δημοκρατία μας παρότι είναι πολυτραυματισμένη μπορεί μέσω του λαού να δώσει καλύτερες λύσεις και σαφώς μακριά από αντιδημοκρατικά μορφώματα. Καλύτερα μία έστω «κουτσή» Δημοκρατία, παρά να καταλυθεί. Και το γνωστό, το οποίο ισχύει σε πολλά, μετά την απομάκρυνση από την κάλπη θα έχουμε πρώτοι την ευθύνη οι πολίτες από το αποτέλεσμα που θα προκύψει. Η επερχόμενη ψήφος καθίσταται υπαρξιακή πλέον ανάγκη για τους πολίτες και τη χώρα μας να είναι θετική ψήφος ευθύνης και νηφαλιότητας, ούτε τιμωρίας ούτε διαμαρτυρίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου