Στην περήφανη Κρανιά Ελασσόνας το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού

Στην ηρωϊκή και περήφανη Κρανιά Ελασσόνας κάνει μια μεγάλη στάση ,φέτος,το «ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ 2013»,στα πλαίσια του «15ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ»,στο μεγάλο ταξίδι των φωνών από το τέλος Ιουλίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου , από τη Βουλγαρία ως την Κάτω Ιταλία.

Το μεγάλο ταξίδι των φωνών που διαρκώς ξαναρχίζει, ανανεώνοντας προορισμούς, διευρύνοντας προορισμούς, καλωσορίζοντας νέους συνταξιδιώτες, περνά φέτος από την πανέμορφη Κρανιά Ελασσόνας ,το Σάββατο 27 Ιουλίου 2013 και ώρα 9 μ.μ. . στο προαύλιο του 1ου Δημοτ. Σχολείου Κρανιάς ,με οικοδεσπότη τον δραστήριο Σύλλογο Κρανιωτών Λάρισας και Περιχώρων » Η ΞΗΡΟΚΡΑΝΙΑ» ,που φιλοξενεί φέτος και έχει τη γενική ευθύνη, την 15η Διεθνή Συνάντηση Πολυφωνικού Τραγουδιού .

Πρόκειται για μια μεγάλη και μακρόχρονη συνεργασία του Δικτύου «ΠΕΡΡΑΙΒΙΑ» και της ΑΜΚΕ «ΑΠΕΙΡΟΣ» και έτσι το Πολυφωνικό Καραβάνι 2013,περνά και φέτος ,για τέταρτη χρονιά , από τις παρυφές του Ολύμπου και σμίγει στο διάβα του την καρδιά των Βαλκανίων με την καρδιά της Μεσογείου και έχει ως κέντρο των εκδηλώσεών του στην πολύφωνη « Άπειρο» Ήπειρο.

Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

του Κώστα Νούση,

Θεολόγου - Φιλολόγου ΑΠΘ

Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Τον Κύριο υμνείτε και δοξολογείτε σε όλους τους αιώνες.

Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοξολογείτε πάντα τα κτίσματα Κυρίου τον Ποιητή τους· υμνείτε και υπερυψώνετε Αυτόν εις τους αιώνες.

Εὐλογεῖτε, Ἄγγελοι Κυρίου, οὐρανοὶ Κυρίου, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ευλογείτε οι Άγγελοι του Θεού και όλα τα ουράνια τάγματα και στερεώματα τον Κύριο· υμνείτε και δοξάζετε Αυτόν εις τους αιώνας.

Η Πεντηκοστή και ο μεγάλος άγνωστος...!

Του Κώστα Νούση,

Θεολόγου - Φιλολόγου ΑΠΘ

Τι πραγματικά λείπει από τον άνθρωπο; Τι εξηγεί και τον ερμηνεύει; Τι όντως τον πληροί και τον αναπαύει; Πού βρίσκεται η χαρά και η αληθινή του ευτυχία; Ή, μάλλον, υπάρχει αυτό το μέγεθος; Υπάρχει άραγε μια σταθερή αλήθεια και απάντηση για το αναρίθμητο σμήνος των αποριών που διατρέχουν την ανθρωπότητα διαχρονικά; Τι ή ποιος τελικά είναι η αρχή και το τέλος μας, ο σκοπός και το νόημα το δικό μας και των άπειρων όντων που μας περιβάλλουν;

Ναι, υπάρχει όντως κάτι που νοηματοδοτεί, ερμηνεύει και ζωογονεί τα πάντα. Είναι ο μεγάλος άγνωστος, ο μυστικός επισκέπτης και αφανής ευεργέτης του σύμπαντος. Είναι το Πνεύμα το Άγιον, ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας, Αυτός που μας έπλασε και μας κρατάει αιώνια στο είναι, στη ζωή. Είναι Αυτός που μας αγαπάει περισσότερο από τον εαυτό μας, που μας συνέλαβε στο νου του προαιωνίως και εγχρόνως μας έκτισε από το μηδέν ως τα πιο λατρεμένα και προνομιούχα του παιδιά με το μεγάλο δώρο να είμαστε και να γίνουμε όπως Αυτός.

Ποιο είναι το Πνεύμα; Είναι μια απλή δύναμη; Μια απρόσωπη οντότητα; Μια απρόσιτη ή εκκεντρική ύπαρξη που έτυχε, καλώς ή κακώς, να είναι η αρχή των όντων και το πιο ισχυρό Ον; Όχι, τίποτε από αυτά δεν ισχύει. Αντιθέτως, είναι ο ταπεινός Παράκλητος, ο πλέον αγαθός και απλός Θεός του κόσμου, που εποίησε τα πάντα μέσα από μια «καρδιά» γεμάτη ζεστασιά και έρωτα προς όλους και όλα. Δεν είναι μια ψιλή δύναμη ή διάσταση του σύμπαντος, αν και Αυτός είναι ο δημιουργός κάθε αντίστοιχης πραγματικότητας. Δεν είναι μια ψυχρή ενέργεια που διατρέχει τη συμπαντική απειρότητα, αν και Αυτός είναι η πηγή κάθε ενέργειας που γνωρίζουμε ή θα γνωρίσουμε. Είναι ένα Πρόσωπο. Και για αυτό είναι κάποιος με τον οποίο μόνον ένας τρόπος γνώσης και επαφής υπάρχει: αυτός της σχέσης, της διαπροσωπικής περίπτυξης σε ένα ευρύ φάσμα από αυτό της γαμικής συνάφειας έως και της αιώνιας κολαστικής διάζευξης.

Η Σχέση της Δημιουργίας του Σύμπαντος με την παρατήρηση

Από τον Παρασκευά Λιβάνη,
Φυσικό


Εισαγωγή
       Ο τίτλος του άρθρου «Η σχέση της δημιουργίας του Σύμπαντος με την παρατήρηση» δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα θέμα μεταφυσικής. Όμως, όπως θα φανεί από τις λεπτομέρειες, πρόκειται για ένα θέμα, καθαρά Φυσικής. Η Φυσική και η μεταφυσική έχουν ένα κοινό σκοπό, να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τη φύση και τους νόμους που τη διέπουν. H Φυσική χρησιμοποιεί την παρατήρηση και τα πειράματα. H μεταφυσική είναι η άγνωστη Φυσική. Χρησιμοποιεί, εκτός από τη λογική, και τη διαίσθηση. H μεταφυσική ερευνά και το υλικό Σύμπαν αλλά και τον εσωτερικό νοητικό και υπερνοητικό κόσμο. Το θέμα του άρθρου θα συζητηθεί με λογικούς συλλογισμούς από την επιστήμη του μικρόκοσμου, την Κβαντομηχανική καθώς και με ερμηνείες από αντίστοιχα πειράματα.

Η παρατήρηση επηρεάζει τα φαινόμενα
       Οι φυσικοί στην αρχή του εικοστού αιώνα, μελέτησαν τις κινήσεις των σωματιδίων της ύλης. Από τις παρατηρήσεις και τα πειράματα τους δημιουργήθηκε η επιστήμη του μικρόκοσμου, η Κβαντομηχανική. Μέχρι τότε, επικρατούσε η αιτιοκρατία και το μηχανιστικό μοντέλο της φύσης. Τα πειράματα όμως της Κβαντομηχανικής έδιναν διαφορετικά αποτελέσματα με τις ίδιες συνθήκες. Δηλαδή, καταργούσαν την αιτιοκρατία και το μηχανιστικό μοντέλο της φύσης. Αυτό γιά τους φυσικούς ήταν ένα μυστήριο. Η λύση του μυστηρίου ήρθε από τον Werner Karl Heisenberg, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η παρατήρηση των σωματιδίων από ένα ον με συνείδηση, τα επηρεάζει και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το αποφύγουμε αυτό.

Αληθώς ανελήφθη

Η Ανάληψη του Κυρίου

Του Ελευθέριου Βάσσου,

Θεολόγου - Φιλολόγου

Στην αποκαλυπτική εποχή μας τα αμείλικτα ερωτήματα δε χωρούν αναβολές. Γιατί ο Αναστημένος Ιησούς Χριστός αναλήφθηκε στον ουρανό; Γιατί απομακρύνθηκε από κοντά μας και δεν παρέμενε αενάως στη γη; Θα ήταν εδώ για τον καθένα «και εκ πασών των θλίψεών μου έσωσέ με»¹. Θα μιλούσε και θα θαυματουργούσε ακόμα. Θα Τον γνώριζαν όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών. Θα Τον βλέπαμε σε απευθείας μετάδοση! Κι όμως, Αυτός επιλέγει να αποστασιοποιηθεί από το ιστορικό παρόν ως φυσική Θεανθρώπινη παρουσία.

    Αν ο Αναστάς εκ νεκρών παρέμενε αδιαταράκτως αιώνια επί της γης, θα γινόταν ο απόλυτος οικουμενικός δικτάτορας. Σαν κι αυτόν που παρουσιάζουν η παπική κοσμοκρατορία, οι προτεσταντικές αεροηθικολογίες, οι παλαιοημερολογίτικες δαιμονολογίες. Θα επαλήθευε νοοτροπίες, όπως η ραβινική αλαζονεία, ο κορανικός ολοκληρωτισμός, η γιογκική αυτοεκμηδένιση, η νιρβανική αφασία, οι φιλοσοφικοθρησκευτικές ουτοπίες, οι παραψυχολογικές νευρώσεις και ο φιλαθλητικός πρωτογονισμός. Θεωρητικός σύμμαχος της καπιταλοσοσιαλιστικής - ιδεολογικής - τρομοκρατίας. Παρόμοιος με ορισμένες τάσεις παραχάραξης της ορθόδοξης εμπειρικής θεολογίας.

"Ο βρεφικός θρήνος..." (Μια αληθινή ιστορία)

του π.Θωμά Ανδρέου,

Σ’ έναν ναό των Αθηνών, περιγράφηκε η ιστορία αυτή. Μέσα από το μυστήριο της εξομολογήσεως ζωντάνεψε ο χρόνος , οι θύμισες έγιναν δάκρυα μετανοίας για έναν άνθρωπο, που επί πενήντα συναπτά έτη βρισκόταν αναμέσο της φλογός της συνειδήσεως, φλογός η οποία άσβεστος κατέκαιε επί μισόν αιώνα την τεταραγμένην ψυχήν. Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο εαυτός… Ας αφήσουμε την εξέλιξη της διηγήσεως και ας σταθούμε σιωπηλοί έναντι μιας θλιβεράς αληθινής ιστορίας, από αυτές που μόνον η ιδία η ζωή μπορεί να παραστήσει…
-Πάτερ, σας παρακαλώ θερμώς, να με δεχθείτε να εξομολογηθώ !
Μία ηλικιωμένη κυρία ογδοηκοντούτης, με παρακλητικό πλην επίμονον βλέμμα, ζητούσε από τον Ιερέα να την ακούσει. Ζητούσε να δεχθεί το βάλσαμον της παρηγορίας , καθ’ ον τρόπον εδέχθει την ενστάλαξη ελαίου και οίνου επί των αιμοροούντων πληγών του, ο δυστυχής της ευαγγελικής παραβολής άνθρωπος ο εμπεσών εις τους ληστάς , υπό του καλού Σαμαρείτου. Ο Ιερεύς, αμέσως  εφόρεσε το Ιερόν επιτραχείλιον, τον ποταμόν της Θείας Χάριτος και του ελέους του Θεού, εις τους ανθρώπους. Αφού εκάθισαν αντικριστά, η σεβασμία κυρία ξεκίνησε να διηγείται διακόπτουσα μόνον την διήγησιν της, για να ακουσθεί ένας βαθύς αναστεναγμός, επισφράγισμα οδυνηρόν του πόνου της ψυχής της.
-Πάτερ, είμαι ογδόντα ετών. Βρίσκομαι πλέον στην δύση της ζωής μου… Αισθάνομαι πως το τέλος εγγίζει, δεν θέλω να φύγω με ένα κρίμα που για πενήντα ολόκληρα χρόνια βασανίζει την ψυχή μου. Κρίμα δυσβάστακτον που ουδέποτε και σε κανέναν μέχρι σήμερα εκμυστηρεύτηκα.  Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, έγινε αιτία για πενήντα χρόνια να καίγομαι στην φλόγα της συνειδήσεως μου. Να ξυπνώ τα βράδια από ένα βρεφικό κλάμα, έναν ατέλειωτο θρήνο που ηχεί μέσα στα αυτιά μου .
Στην ζωή μου, άκουσα πολλές φορές βρέφη να κλαίνε. Ποτέ ξανά όμως έτσι….

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και η νόθα δυτικοευρωπαϊκή συνέχειά του

 Του Σωτήρη Γουνελά,

Ο Κ. Παπαιωάννου είναι ένας εξαιρετικός φιλόσοφος-μελετητής-οραματιστής. Τα έργα του είναι κάτι ανάμεσα σε δοκίμιο-μελέτη αλλά καθένα τους προδίδει μεγάλη αναζήτηση, εποπτεία και εγρήγορση. Αυτό σημαίνει γνώση και εμβάθυνση σε περιοχές του λόγου και του πνεύματος αρχαιότερες και νεώτερες. Στις αρχαιότερες περιλαμβάνονται η αρχαία Ελλάδα με την τραγικούς της, τη φιλοσοφία της και την ιστορία της, η Π. Διαθήκη με έμφαση στους προφήτες και η ιστορία των Εβραίων, η χριστιανική παράδοση ανατολική και δυτική, ενώ στις νεώτερες βασικά έργα του ευρωπαϊκού πολιτισμού όπως των  Καντ, Χέγκελ, Μαρξ. Όμως δεν μένει εκεί. Αναπτύσσει μια σκέψη σπουδής κριτική και ακονισμένη καθώς τον ενδιαφέρει να εντοπίσει τον πυρήνα ή τους πυρήνες του ευρωπαϊκού λόγου ή της ‘περιπέτειας του πνεύματος’, όπως γράφει στη εισαγωγή στην Αποθέωση της ιστορίας ο Γ. Καραμπελιάς. Επιχειρώντας να εμβαθύνει μέσα τους, απομονώνει ιδιαίτερες πλευρές τους και παραλληλίζει με αρχαιότερα έργα ή συγκρίνει εποχές και ιστορικές περιόδους αρχαιότερες με νεώτερες.

Εάν μελετήσει κανείς το έργο του θα βρεθεί μπροστά στα ερωτήματα: ποιός είναι ο σημερινός άνθρωπος και από πού έρχεται; ποιός είναι ο έλληνας ή ο ευρωπαίος κάτοικος μιας χώρας της Ευρώπης, ποιός ο αλλοδαπός που περιφέρεται ή εγκαθίσταται εκεί, ποιός ο φοιτητής που πηγαινοέρχεται ανάμεσα Αμερική και Ευρώπη, ποιός ο επιχειρηματίας, ο καθηγητής, ο τεχνικός; Ποιός είναι και τί σχέση μπορεί να έχει ο άνθρωπος αυτός με το ‘εδιζησάμην εμεωυτόν’ του Ηράκλειτου, με το ‘γνώθι σαυτόν’ του μαντείου και του Σωκράτη και με το ‘η βασιλεία των ουρανών εντός υμών έστιν’ του Ευαγγελίου; Και τέλος ποιός είναι ο άνθρωπος αυτός σε σχέση με τον σύγχρονο μηδενισμό;

Μια ρεαλιστική «πολιτική ουτοπία»

του Χρήστου Γιανναρά,

Ο όρος «πολιτική ουτοπία» δηλώνει στόχους πολιτικούς αντικειμενικά ανέφικτους. Mπορεί όμως να δηλώνει και στόχους απλώς υποκειμενικά απροσπέλαστους. Eίναι άλλο πράγμα οι δεδομένοι, φανερά για όλους ανυπέρβλητοι αποκλεισμοί από μεγαλεπήβολες στοχεύσεις, και εντελώς άλλο η υποκειμενική ανικανότητα, απαιδευσία ή ατολμία που αποκλείει τους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας από ζωτικές σκοποθεσίες.


H διάκριση του ρεαλιστικού από τον ουτοπικό χαρακτήρα μιας πολιτικής στόχευσης, η «αντικειμενική» της εκτίμηση, δεν είναι καθόλου εύκολη – καθόλου συνάρτηση της «γνώμης των πλειόνων»: O ταλαντούχος ηγέτης ενδέχεται να βλέπει δυνατότητες, εκεί που εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε μόνο αποκλεισμούς – όπως ο προικισμένος ζωγράφος βλέπει χρώματα, εκεί που εμείς διακρίνουμε μόνο κλιμακώσεις του γκρίζου. Tυπικό παρακολούθημα της ιστορικής παρακμής του Eλληνισμού σήμερα είναι και η συλλογική, παραλυτική των πάντων ακρισία: η άνοδος σε καίριες ηγετικές θέσεις ακόμα και ανθρώπων με φανερή διανοητική υστέρηση, η ανάθεση καίριων πολιτικών ευθυνών σε εντελώς αδοκίμαστους για το πολιτικό τους ταλέντο «τεχνοκράτες». (Θυμηθείτε: Δημ. Δρούτσας, υπουργός Eξωτερικών!, Γ. Παπακωνσταντίνου και I. Στουρνάρας, «τσάροι» της Oικονομίας!, Πάνος Παναγιωτόπουλος, υπουργός Eθνικής Aμυνας! και πλήθος ανάλογα).

Ιερώνυμος: Η Ελλάδα θα βγει από το αδιέξοδο

«Μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας μας» και «Ελλάδα έξω από τα σύνορα της Ελλάδος» χαρακτηρίζει την Ομογένεια σε συνέντευξή του στην ημερήσια ομογενειακή εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας» ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο οποίος, όπως σημειώνεται, είναι ο πρώτος Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος που επισκέπτεται επίσημα την Ελληνοαμερικανική κοινότητα τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είναι προσκεκλημένος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου και θα ξεκινήσει την επίσκεψή του την Τετάρτη 15 Μαΐου από τη Βοστώνη, όπου το Σάββατο στις 18 Μαΐου θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας από τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού. Την επομένη μέρα το βράδυ, θα μεταβεί στη Νέα Υόρκη.

Σε ερώτηση «πώς τα βγάζετε πέρα οικονομικά» για τη συμβολή της Ελληνικής Εκκλησίας σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες του Ελληνικού λαού, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είπε: «βοηθούν όλοι οι Έλληνες ακόμα και οι πτωχοί, λιγότερο οι πλούσιοι», ενώ επισήμανε και τη βοήθεια της Ομογένειας, λέγοντας «θα πρέπει να αναφερθούμε και στη βοήθεια πολλών ομογενών, της Αμερικής και άλλων χωρών, που συνεισφέρουν μέσω των Ορθοδόξων και άλλων Εκκλησιών».

Ανάσταση: ένα παραμύθι για μεγάλους (;)

Του Κώστα Νούση

Θεολόγου-Φιλολόγου

Διαλεγόμενος με τους γυμνασιόπαιδες – και δι’ αυτών με  τα οικογενειακά τους περιβάλλοντα ως κατ’ εικόνα εκείνων παράγωγα - για το θέμα της Ανάστασης, δεν αποφεύγεις πολλές φορές τη θλιβερά τραγική διαπίστωση πως αυτή δε συνιστά πλέον για τον σύγχρονο άνθρωπο γεγονός πίστης, αλλά μάλλον μύθο (εθνικής προέλευσης και παραδοσιακής κατανάλωσης κυρίως) στην καλύτερη των περιπτώσεων, να μην πω παραμυθάκι που κυκλοφορεί με μια διάθεση θυμηδίας και με κάποια ειρωνικής απόχρωσης ευτραπελία. Όταν, μάλιστα, πληροφορείσαι πως τέτοια και τόση αγνωστικιστική ρευστότητα κυκλοφορεί στις ψυχές ουκ ολίγων παλαιότερων Νεοελλήνων, ανθρώπων πιο «φυσικών» και όμορων εξ επόψεως χρονικής και ψυχοσυνθετικής στις ελληνοχριστιανικές μας ρίζες – διότι, όπως και να το κάνουμε, οι νεότερες γενιές αποτελούν φωτοκόπιες της παγκοσμιοποίησης και προκάτ του εξαμερικανισμένου και γενικότερα του δυτικού τρόπου ζωής – τότε στ’ αλήθεια καταθλίβεσαι. Και αναπόφευκτα σου ’ρχεται στον νου το προφητικό παράπονο του Κυρίου: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης» (Λουκ. 18:8);

Η Μεγάλη Εβδομάδα των μεγάλων ανατροπών

Του Χρήστου Γκουνέλα,

Θεολόγου

  Η Μεγάλη Εβδομάδα  των μεγάλων αθόρυβων ανατροπών έχει ήδη ξεκινήσει.

  Ο Χριστός ανεβασμένος σ’ ένα γαϊδουράκι εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με το λαό να τον υποδέχεται «μετά βαΐων και κλάδων» φωνάζοντας το «Ωσσανά».

Ο Βασιλιάς των πάντων «επί πώλου όνου».  

  Πόσο όμως ευμετάβολοι είναι οι άνθρωποι και ανατρεπτική η ίδια η ζωή; Σε λίγες μέρες, οι ίδιοι που τώρα λένε το  «Ωσσανά» θα φωνάξουν  μπροστά στον Πιλάτο το «Σταύρωσον Αυτόν».

  Κι όμως, αυτοί δεν είναι μόνο κάποιοι άλλοι παλιά, αλλά και εμείς οι ίδιοι σήμερα…

  Λίγο πριν το Γολγοθά, μια πόρνη πλησιάζει το Χριστό. Αδειάζει όλο το μύρο στα πόδια Του και ενώ τα δάκρυά της ρέουν ασταμάτητα σκουπίζει με τα μαλλιά της τα πόδια του Ιησού. Μεγάλη η μετάνοια της. Η πόρνη δεν είναι μια ανώνυμη… είσαι εσύ…

  Την ίδια ώρα που η πόρνη μετανοεί, ένας μαθητής συμφωνεί με τους παρανόμους την παράδοσή Του. Έζησε το διδάσκαλό Του για τρία χρόνια. Τον άκουσε να μιλάει. Είδε παράλυτους να περπατούν, τυφλούς να βλέπουν…τίποτα όμως απ’ αυτά δεν τον σταμάτησε. Ο μαθητής πήρε ήδη την απόφασή του και με φίλημα προδίδει το Διδάσκαλο. Αυτός ο μαθητής δεν είναι ο Ιούδας…είσαι εσύ...

  Ο Χρίστος σύρεται σε δίκη παρωδία μπροστά στη θρησκευτική και πολιτική εξουσία. Κάποιος νίβει τα χέρια του για το αίμα Τούτου. Αυτός δεν είναι ο Πιλάτος…είσαι εσύ…

  Την ώρα των ανακρίσεων, κι άλλος μαθητής, αυτός που είχε υποσχεθεί στο Διδάσκαλο ότι θα είναι πάντα κοντά Του, είναι ο ίδιος τώρα που Τον απαρνείται τρεις φορές και όταν ανοίγουν τα μάτια της ψυχής του τότε κλαίει πικρά για αυτήν του την άρνηση. Αυτός δεν είναι ο Πέτρος, αλλά και πάλι είσαι εσύ…

  Έφθασε η συγκλονιστική ώρα του Σταυρού. Κοντά Του είναι ένας μαθητής. Μόνο ένας…

  Πλησιάζει η ώρα του τέλους…Ανάμεσα σε δυο ληστές. Ο ένας Τον επιτιμά γιατί δεν τους σώζει. Ο άλλος πιστεύει ότι Εκείνος, ο Σταυρωμένος, είναι ο Θεός!

  Πώς είναι  δυνατόν ο παντοδύναμος Θεός να σταυρώνεται ως κακούργος από τους ανθρώπους; Πού είναι η Δικαιοσύνη Του; Γιατί αν είναι Υιός Του, όπως λέει, δεν τον σώζει παρά μόνο τον αφήνει  αδίκως να πονάει;

   Κοίταξέ Τον πάνω στο Σταυρό…Τον πιστεύεις; Δεν είναι ο Θεός. Είσαι εσύ!

   Στρέψε και το βλέμμα σου δεξιά Του και αριστερά Του δεν είναι ληστές· είσαι και πάλι εσύ!

-«Νερό…», «διψώ…»

-«Να, το ξίδι… πιες»

-«Τετέλεσται…».

  Ο Θεός νεκρός στον Άδη. Ο Θεός με έναν μετανοημένο ληστή στον Παράδεισο. Εξέλιπαν οι…ενάρετοι; Μα τόσο αγάπησε έναν ληστή;

Σιγή…

  Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητά το άψυχο σώμα του ξένου:

- «Δός μοι τούτον τον ξένον» .

  Να κι ένα γνώριμο πρόσωπο πλάι στον… ξένο. Ήταν πάντα κοντά Του. Είναι η μάνα Του. Είναι η κάθε μάνα. «Ω γλυκύ μου έαρ».

  Ο ξένος αυτός, που κείτεται άψυχος δεν είναι και τόσο…ξένος. Είσαι εσύ.

  Μετά τις ανατροπές ησυχία…Βουβός πόνος για έναν ξένο.

  Θα κρατήσει το λόγο Του; «Θα ανοικοδομήσει το ναό»  σε τρεις μέρες;

  Ο Σταυρωμένος Θεός θα μείνει στο μνήμα; Θα τον κρατήσει ο λίθος και οι Ρωμαίοι Στρατιώτες;

  Ποιός είναι Εκείνος ο… κηπουρός; Σαν ξένος και σαν φίλος μοιάζει… «Να τον αγγίξω να δω;». «Είναι Εκείνος;». «Φλέγεται η ψυχή μου…». «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου…».

«Χριστός Ανέστη». Δεν είναι ξένος, είσαι εσύ…

Χ.Γ.

"Ώρες", Η κορυφαία συναυλία των ημερών του Θείου Πάθους στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Με χαρά, φίλες και φίλοι του Ιστολογίου μας, λάβαμε από τη φίλη και καταξιωμένη καλλιτέχνιδα Νεκταρία Καραντζή την παρακάτω ανακοίνωση που αναρτούμε.

Σ' αυτή τη Συναυλία ο Βασίλης ο Τσαμπρόπουλος συναντιέται μουσικά με τη Νεκταρία και συμπράττουν στο έργο: "Ώρες", εκπροσωπώντας ο Βασίλης τη Δυτικότροπη Μουσική και η Νεκταρία την Ανατολική - Βυζαντινή Μουσική.

Το αποτέλεσμα αυτής της σύμπραξης είναι βέβαιο ότι θα αγγίξει βαθιά όσους και όσες μπορέσουν να παρακολουθήσουν αυτή τη διαφορετική Συναυλία.

Να ευχηθούμε και στους δυο καταξιωμένους καλλιτέχνες υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στη Συναυλία που θα δώσουν και σε ό,τι άλλο έργο ακολουθήσει.

Χ.Γ.

Ακολουθεί η Ανακοίνωση:

Ο κοινοτικός συνεργατισμός και ο Κ.Καραβίδας

Σπύρος Κουτρούλης 

Τι σταμάτησε αυτά τα κινήματα ψυχής που αξιώθηκε
κι έφτασαν ως τις κοινότητες; Ποιος καπάκωσε
μια τέτοιου είδους αρετή, που μπορούσε μια μέρα
να μας οδηγήσει σ’ ένα ιδιότυπο, κομμένο στα μέτρα της χώρας πολίτευμα; Όπου κοινοτικό
αίσθημα να συμπίπτει με κείνο των αρίστων; Τι
έγινε η φύση που μαντεύουμε αλλά δεν τη
βλέπουμε; Ο αέρας που ακούμε αλλά δεν τον εισπνέουμε;

Ο. Ελύτης[1]

Η κοινότητα δεν υπήρξε μια συσσωμάτωση αδιάφορη για το μάτι των ερευνητών. Από νωρίς διαπιστώθηκε, ότι η εξέταση της θα έθετε κρίσιμα προβλήματα και θα αποκάλυπτε ουσιώδεις πτυχές της νέας ελληνικότητας.

Σε πολλές περιπτώσεις θεωρήθηκε ως δημοσιονομικός θεσμός της τουρκοκρατίας, ενώ σε άλλες προσδιορίστηκε η γενεαλογία της στο αρχαίο άστυ και σε σταθερούς γεωοικονομικούς παράγοντες. Δείγμα των ποικίλλων απόψεων που διατυπώθηκαν είναι και η σύνδεση της με την οργάνωση της οικονομικής ζωής κατά την εποχή του Βυζαντίου. Επιπροσθέτως υποστηρίχθηκε ότι η κοινότητα αποτέλεσε μορφή κοινωνικής οργάνωσης, που άνθισε στα Βαλκάνια υπό διάφορες μορφές και γενικότερα στην ορθόδοξη ανατολή (Ρωσία, παρευξείνιες χώρες). Φαίνεται να υπάρχει μια γενική συμφωνία, ότι η σημασία της κοινότητας αρχίζει να υποχωρεί αμέσως μετά τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους και το τέλος της κυβερνήσεως Καποδίστρια. Στα πλαίσια μιας απαισιόδοξης ερμηνείας, η κοινότητα δεν έχει πλέον θέση σε μια διαρκώς εκτεχνικευμένη κοινωνία και αναγκαστικά θα ακολουθήσει την μοίρα του διαρκώς συρρικνούμενου γεωργικού τομέα. Αντίθετα, κατά άλλες εκτιμήσεις, τα σύγχρονα πληροφοριακά δίκτυα και η αλματώδης ανάπτυξη των μέσων συγκοινωνίας, ευνοούν την αποκεντρωμένη οργάνωση του πολιτικού και κοινωνικού βίου.

Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας ερεύνησε ενδελεχώς την νεοελληνική κοινότητα. Η σκέψη του μετατοπίστηκε απο μια εξαντλητική και επιτυχή συλλογή πρωτογενούς υλικού στην ανάδειξη της κοινότητας σε μια «πραγματική ουτοπία» προορισμένη να συγκρουστεί στο χώρο της ιδεολογίας με άλλες «πραγματικές ουτοπίες». Ο Καραβίδας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κοινότητα όχι μόνο υπήρξε, αλλά διεκπεραίωνε λειτουργίες διοικητικές και παραγωγικές. Γηγενήςαντικαπιταλιστικός θεσμός, δημιούργημα εν πολλοίς γεωοικονομικών παραγόντων, είναι αναγκαία σε κάθε στάδιο της τεχνικής εξέλιξης και κλειδί για την κατανόηση του νεοελληνισμού.

Ο Κ. Καραβίδας βρίσκει έναν αναπάντεχο σύμμαχο σε ορισμένα κείμενα του Κ. Μαρξ, τα οποία ξεφεύγουν από τον νομοτελειακό εξελικτισμό που διακρίνει τον βασικό πυρήνα της σκέψης του.

Oικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή»

Του Χρήστου Γιανναρά,

«Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμμένες... O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».

Aυτά ο Nίτσε, το 1887. Mε συμπληρωμένον σήμερα τον ένα από τους δύο αιώνες της πρόβλεψής του. Kαι επαληθευμένη μέχρι κεραίας την πρόβλεψη. H οργάνωση και οι πρακτικές του ανθρώπινου βίου, σε πλανητική κλίμακα – ο «τρόπος» της οικονομίας, ο «τρόπος» της πολιτικής, τα κίνητρα της όποιας παραγωγής, η μαρτυρία της Tέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας – όλα, μα όλα, μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα. Oχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα «γιατί υπάρχουμε» δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και «στόχος» της ύπαρξής μας – έχει μηδενιστεί κάθε «νόημα».

G. Agamben: Η αντεπίθεση της λατινικής Αυτοκρατορίας

Giorgio Agamben

Στα 1947, ο Αlexandre Kojève, ένας φιλόσοφος που διατελούσε υψηλόβαθμος υπάλληλος του Γαλλικού Κράτους, εκδίδει ένα δοκίμιο υπό τον τίτλο: "η Λατινική Αυτοκρατορία". Αυτό το δοκίμιο είναι τόσο επίκαιρο, ώστε θα ήταν ενδιαφέρον να επιστρέψουμε σε μία ανάγνωσή του.
Με μοναδική διαίσθηση, ο Kojève υποστηρίζει χωρίς συστολή, πως η Γερμανία θα καταστεί εντός ολίγου χρόνου η κυρίαρχη οικονομική ευρωπαϊκή δύναμη, γεγονός που θα οδηγήσει την Γαλλία σε μία τροχιά δευτερεύουσας δυνάμεως μες τους κόλπους της δυτικής Ευρώπης. Ο Kojève έβλεπε με διαύγεια το τέλος των Κρατών – εθνών, που μέχρι εκείνο το σημείο είχαν καθορίσει την ιστορία της Ευρώπης: ακριβώς όπως και το μοντέρνο Κράτος, ανταποκρινόταν στην παρακμή των φεουδαρχικών πολιτικών σχηματισμών και στην ανάδυση των εθνικών Κρατών, ομοίως και τα Κράτη- έθνη όφειλαν να παραχωρήσουν μοιραία το βήμα σε πολιτικά μορφώματα, που υπερέβαιναν τα εθνικά σύνορα και περιγράφονταν με τον όρο ΄΄αυτοκρατορίες΄΄. Στην βάση αυτών των αυτοκρατοριών δεν ήταν δυνατόν να βρίσκεται, σύμφωνα με τον Kojève, μία ενότητα αφηρημένη, αδιάφορη για τους πραγματικούς δεσμούς του πολιτισμού, της γλώσσας, του τρόπου ζωής και της θρησκείας: οι αυτοκρατορίες- εκείνες που έχουμε ενώπιόν μας, επί του προκειμένου η αγγλο-σαξονική αυτοκρατορία ( Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Αγγλία) ή η σοβιετική Αυτοκρατορία- θα όφειλαν να είναι διεθνικές πολιτικές ενότητες, διαμορφωμένες ωστόσο από συγγενή έθνη.