Ένας "άθεος" έπραξε ορθόδοξα

Θορυβήθηκαν κάποιοι συμπολίτες μας και προκλήθηκε το...θρησκευτικό τους συναίσθημα από τη χθεσινή μη ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αφού για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός δίνει απλή διαβεβαίωση στην τιμή του ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Η πράξη όμως αυτή του νέου πρωθυπουργού όχι μόνο δεν δείχνει προσβολή της επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα, αλλά ίσα- ίσα αυτό θα έπρεπε πάντα να τηρείται, αφού θεολογικά ο όρκος είναι έωλος, τόσο βάσει της Αγίας Γραφής, όσο και βάσει της ορθόδοξης παράδοσης, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι, ο ίδιος ο Χριστός απαγορεύει να ορκιζόμαστε στο Θεό κάτι το οποίο σημειώνουν μετ' επιτάσεως στα συγγράμματά τους και μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς. Μάλιστα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαγορεύει και τον γενικό όρκο, αφού όπως λέει ο φιλαλήθης και να ορκιστεί πάλι φιλαλήθης θα είναι, αλλά και ο ψεύτης, και να ορκιστεί πάλι ψεύτης θα είναι.

Πώς λοιπόν μας προέκυψε ο...θρησκευτικός όρκος στην Ελλάδα; Πρόκειται για αντικανονικό εφεύρημα του αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Φαρμακίδη, φιλοβασιλικού και συμβούλου του Όθωνα, με σκοπό να ενισχύσει την παρουσία της Εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα. Στην εισαγωγή του θρησκευτικού όρκου στα δημόσια πράγματα του νεοελληνικού κράτους αντέδρασε ένας άλλος αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου, ο Οικονόμος εξ Οικονόμων, εκφράζοντας την παράδοση της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να εισακουσθεί από τον Φαρμακίδη και τους τότε κυβερνώντες. Χαρακτηριστική λεπτομέρεια είναι ότι, και δύο κληρικοί που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στα εκκλησιαστικά, και ο Φαρμακίδης και στα πολιτικά πράγματα, κατάγονταν από την περιοχή της Λάρισας. Ο Φαρμακίδης από τη Νίκαια και ο Οικονόμος εξ Οικονόμων από την Τσαριτσάνη Ελασσόνας. Ωστόσο, οι δύο άνδρες είχαν και μια ακόμη σφοδρή σύγκρουση για τη δημιουργία του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ελλάδος την οποία υποστήριζε και πέτυχε πραξικοπηματικά ο Φαρμακίδης, έναντι του Οικονόμου εξ Οικονόμων, ο οποίος υποστήριζε ότι έπρεπε να παραμείνουμε στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως όριζε η τάξη της Εκκλησίας.

Έτσι λοιπόν, κλείνοντας και αυτή την παρένθεση για την ιστορία του πράγματος, οφείλουμε να

Εκλογές...οι μεταφυσικές

 Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι έκδηλος ο Μεσσιανισμός που πηγάζει από τα πολιτικά κόμματα και καταλήγει στη…φαντασία των πολιτών. Για την ακρίβεια μάλιστα, στην προεκλογική περίοδο ενώνονται δια μέσω συνθημάτων οι φαντασίες ή τα οράματα των πολιτικών από τη μια με αυτά των πολιτών από την άλλη. Ουσιαστικά την περίοδο προ των εκλογών ζούμε όλοι μας ή σχεδόν όλοι μας σε μια εικονική πραγματικότητα, σε ένα matrix για όλα αυτά που θα…γίνουν και αναλόγως συντασσόμαστε πίσω από τους κομματικούς σχηματισμούς. Είναι δε τόσο έντονος ο εσχατολογικός χαρακτήρας των κομμάτων που ακόμη και ιερωμένοι δεν ξεφεύγουν από τα δίχτυα του. Ενώ από την άλλη πλευρά πολιτικοί ηγέτες επικαλούνται το θείο για να ισχυροποιήσουν την πίστη των οπαδών στο…κόμμα.

 Κάθε πολιτικός χώρος, από την άκρα δεξιά έως και την άκρα αριστερά και ό,τι ενδιάμεσό τους, φαντασιώνεται ή οραματίζεται μια εικονική πραγματικότητα σωτηρίας και καλεί τους πολίτες να την ενστερνιστούν και να τη στηρίξουν. Και όσο πιο ακραίος είναι ο πολιτικός χώρος τόσο πιο έντονος είναι ο Μεσσιανισμός του. Οι προβλέψεις - προφητείες καταστροφής σε περίπτωση νίκης του αντιπάλου δίνουν και παίρνουν. Η υπερβολή στις εικόνες και τα συνθήματα υποβοηθούμενη  με το παραπάνω από τα πάσης φύσεως μαζικά μέσα ενημέρωσης είναι πασιφανής.

 Σ’ αυτές τις εκλογές αυτό το νιώθουμε περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά: Τα δύο συναισθήματα και συνθήματα που διαχέονται στους πολίτες – οπαδούς είναι ο φόβος και η ελπίδα. Και τα δύο στοιχεία είναι φυσικά και μεταφυσικά συνάμα, πάνω στα οποία εδράζονται όλες οι θρησκείες από τότε που υπάρχει άνθρωπος πάνω στη γη. Ωστόσο, και τα δύο έχουν κοινό παρονομαστή τον θάνατο ή καλύτερα τον φόβο του θανάτου. Η πολιτική λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει με κάθε υπερβολή τον πολιτισμό του θανάτου που ζούμε καθημερινά. Συμβαίνει μάλιστα και το εξής παράδοξο· να φοβόμαστε έναν επερχόμενο θάνατο, ο οποίος  ωστόσο είναι παρών: ζούμε ήδη τον θάνατο μας ή καλύτερα τον θάνατο του ατομισμού μας. Το χειρότερο είναι ότι φοβόμαστε να τον αντικρίσουμε και με την καταλυτική βοήθεια των πολιτικών και ενίοτε και των πνευματικών μας ανθρώπων τον…σκεπάζουμε. Η συνειδητοποίηση του θανάτου μας και το γιατί πεθάναμε θα μας ανοίξει τον δρόμο για την γέννηση του καινούριου, για την ανάστασή μας. Άλλωστε, «ο κόκκος του σίτου πρέπει να πεθάνει για να καρπίσει…».
Χρήστος Γκουνέλας

Ποιός θα μας σώσει;

Και τι δεν έχει και αυτή η κοντή προεκλογική περίοδος και μάλιστα σε αυξημένη… δόση! Προπαγάνδα, φόβο, πασαρέλα, «ψώνια», περιστέρια, ανευθυνότητα, μίσος και πόσα άλλα ακόμη τέτοια, που αν μη τι άλλο, μας αποδεικνύουν ότι η κρίση ήρθε για να μείνει! Ή μήπως ήταν πάντα εδώ;

Αν προσέξει κανείς τη ρητορική πολλών πολιτικών μας, παλαιών και νεοεισερχόμενων, σίγουρα θα καταλάβει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αντιληφθεί τίποτα από…κρίση. Καθημερινά "οργώνουν" πόλεις και χωριά και υπόσχονται σαν άλλες εποχές χωρίς βεβαίως ίχνος αυτοκριτικής. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πλέον ότι οι πολιτικές συγκεντρώσεις γίνονται σε κλειστούς χώρους, όχι βεβαίως για το ψύχος του χειμώνα, αν και θα ήταν καλό άλλοθι, αλλά για το ψύχος του λαού.

Το διακύβευμα και αυτών των εκλογών είναι η οικονομία, η οποία βεβαίως ποτέ δεν θα φτιάξει αν δεν αλλάξει η νοοτροπία μας. Έτσι, ακόμη κι αν αύριο μας χαρίζονταν το χρέος και μας έδιναν και δώρο 200 δις ευρώ σε λίγα χρόνια μαθηματικά θα φτάναμε και πάλι εδώ που είμαστε. Επομένως, η οικονομία δεν είναι το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας μας, αλλά αποτελεί το…"κερασάκι στην τούρτα".

Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό, είναι κοινωνικό, και πέρα για πέρα πνευματικό. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι και μετά από αυτές τις εκλογές δεν θα αλλάξει κάτι, τουλάχιστον... συνταρακτικά. Δεν μιλάμε λόγου χάρη για 30 ευρώ αύξηση στις συντάξεις, γιατί αυτό σαφώς δεν είναι ικανό να αλλάξει τη ζωή μας. Κάποιοι…πολίτες θα ανακαλύψουν ότι για ακόμη μια φορά δεν θα σωθούν ή καλύτερα δεν θα αυτοσωθούν, αφού αυτό θα περιμένουν από τους πολιτικούς: την ατομική τους σωτηρία.

Η κοινωνία μας είναι ένας ασθενής με πολυοργανική ανεπάρκεια και όπως φαίνεται η πλειοψηφία των πολιτικών μας δεν το έχει καταλάβει ή κάνει ότι δεν το κατάλαβε. Έχει τους λόγους της. Από την άλλη πλευρά η δημοκρατία και η ελευθερία της κρίσης του λαού τελικά θα…λάμψει και πάλι με φόβο, καχυποψία και τιμωρητική διάθεση. Ένας φαύλος κύκλος φαύλων πολιτικών μιας φαύλης κοινωνίας...

Χρήστος Γκουνέλας

Το μυστήριο του χρόνου

Ο χρόνος κουβαλάει ένα μυστήριο: από τη μια μας διαβρώνει και από την άλλη μας δίνει την ευκαιρία για το καινούριο. Έτσι, μέσα σ’ αυτόν, εμείς οικοδομούμε και αυτός διαβρώνει. Φέτος λοιπόν, ας οικοδομήσουμε περισσότερο σε αυτό που κάνει τα πάντα καινούρια: στην αγάπη. Αυτή είναι άυλη και δεν μπορεί να τη διαβρώσει!

Καλή χρονιά με αγάπη και ειρήνη σε όλους και όλες!

Χρήστος Γκουνέλας

Ο θάνατος του Νεογέννητου

Του Χρήστου Γκουνέλα

θεολόγου,

Ποτέ δεν αγκαλιάστηκε ο θάνατος τόσο από τη ζωή όσο με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Οσμή θανάτου είχε η ανθρώπινη ζωή, όταν γεννήθηκε ο Χριστός και την ίδια οσμή πήρε και ο Χριστός με τη γέννησή Του.

Με πολλή σοφία ο αγιογράφος εικονίζει το Νεογέννητο ήδη μέσα σε νεκρική λάρνακα, προεικόνιση του Σταυρικού θανάτου που αναμένει το Θείο Βρέφος. Η ζωή Του μάλιστα κινδυνεύει από την πρώτη μέρα. Ένα Βρέφος που γεννιέται αθόρυβα και ταπεινά, καθίσταται «επικίνδυνο» για τους ηγέτες του κόσμου τούτου.

Από τότε μέχρι και σήμερα γεννιέται κάθε Χριστούγεννα, κάθε μέρα, μέσα μας και έξω μας, ξανά και ξανά το ίδιο Θείο Βρέφος. Γεννιέται συνεχώς, γιατί συνεχώς πεθαίνει και ανασταίνεται.

Το εμπόριο της Γιορτής (όσο έχει απομείνει λόγω οικονομικής κρίσης), ο Santa Claus, το…χαμένο – στις σύγχρονες μέρες - νόημα  των Χριστουγέννων θα απασχολήσει και πάλι τους πιο…βαθυστόχαστους.

Από την άλλη, οι πιο…ανάλαφροι και…έχοντες θα διάγουν τις ημέρες αυτές με ξεκούραση ή διασκεδάζοντας, άντε και λίγο εκκλησία - έτσι για το καλό. Εκτός από αυτούς που, σύμφωνα με τις στατιστικές, ζούνε  κάτω από το όριο της φτώχειας και για άλλη μια φορά, τα Χριστούγεννα γι’ αυτούς θα είναι δύσκολα. Η… σκέψη πολλών από μας όμως θα είναι κοντά τους, ίσως και με λίγο κρέας και ένα…πακέτο μακαρόνια.

Άλλωστε, υπάρχουν και πλούσιοι που θα οργανώσουν Χριστουγεννιάτικα φιλανθρωπικά gala για την ενίσχυση των αναξιοπαθούντων.

Τι περίεργη τελικά και τραγική μοιάζει αυτή η γιορτή των Χριστουγέννων! Το Νεογέννητο να θανατώνεται τη στιγμή που γεννιέται, ίσως και πριν ακόμη καλά καλά γεννηθεί.

Και το μυστήριο συνεχίζεται: Δεν ενοχλείται από το θάνατό Του. Ίσα – ίσα εκουσίως τον υπομένει. Χαίρεται με το θάνατό Του, γιατί μ’ αυτόν θα πατήσει το θάνατο του κόσμου - «θανάτω θάνατον πατήσας» - και θα αναστηθεί ήσυχα στις ταπεινές ψυχές κρυφά, χωρίς λαμπιόνια και θόρυβο, έτσι όπως γεννήθηκε.

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Του Ελευθερίου Βάσσου
Θεολόγου - Φιλολόγου

Για τη μετάφραση ή μή του ευαγγελίου,χωρίζει χαώδης απόσταση δύο κόσμους, δύο παράλληλα σύμπαντα, ασύμπτωτα εντελώς μεταξύ τους. 

Ο ένας κόσμος - μεστός κενότητας, αλλοτρίωσης, φθαρτότητας - ταλαιπωρεί πλήθος πιστών και δημιουργεί γενιές απίστων. Με προφανή ανασφάλεια αγκυλώνει κάθε προσπάθεια αγωνίας για τον πραγματικό σημερινό άνθρωπο. Έτσι προσλαμβάνεται η λατρευτική γλώσσα με κορανική απολυτότητα και τα εκκλησιαστικά μυστήρια ως μαγικές τελετές. Οι εκκλησιολογικές παρεκτροπές των παρενοριακών συναθροίσεων θεωρούνται προπύργιο χριστιανικής καθοδήγησης. Το «κουκούλι» από δηλωτικό αποταγής του κόσμου κατάντησε επιδεικτικό ιερατικής ανωτερότητας. Παραμορφώνεται η Θεία Κοινωνία από δώρο του Αναστημένου σε βραβείο ατομικής προσπάθειας. Η εν Χριστώ αγάπη ευτελίζεται από οντολογικό γεγονός σε ηθικό επίτευγμα. Εκφυλίζεται η αρετή από εκχείλιση θείας χάριτος σε καθωσπρεπισμό. Μετατρέπεται η αμαρτία από αδυναμία ελλειπτικής αγάπης σε αγχωτική ενοχή. Εκπίπτει η εντολή από ελεύθερο τόπο συνάντησης με τον Θεό σε νομική διάταξη. Μεταποιείται η υπακοή από μυστήριο αγαπητικής αμοιβαιότητας σε στρατιωτική πειθαρχία. Δηλητηριάζεται η ζωντανή πίστη με νεκρή ιδεολογία (βλέπε ενδεικτικά τις ιεροσυλίες και βαναυσότητες για πολλά έτη κατά του σημερινού επισκόπου μας). Διαστρέφεται η εν Χριστώ ελευθερία από θυσία αγάπης σε αναγκαίο κακό, με συνέπεια την εύκολη πολλές φορές καταπάτησή της (όπως πρόσφατα έκανε διαδικτυακά η ένωση θεολόγων Λάρισας στα θεολογικά κείμενα συναδέλφου). 

Ευτυχώς, υπάρχει και ο άλλος, ο έτερος κόσμος. Πλημμυρίζει νόημα για τη ζωή που νικά το θάνατο. Μπαίνει στον πόνο, στην κούραση, στην αδυναμία του σημερινού ανθρώπου. Λαχταρά να ανακουφίσει, να ξεκουράσει, να συγχωρήσει· γι’ αυτό ξεβολεύεται και ρισκάρει. Εγκαταλείπει τα ενενήντα εννέα πρόβατα, για να βρει με κάθε κόστος το ένα που χάθηκε. Στην Εκκλησία μεταμορφώνεται η όποια κτιστή γλώσσα και η χάρη των Μυστηρίων παρέχεται ανάλογα με την προαίρεση, αυτήν την άπειρη ανθρώπινη ελευθερία. Αυτός ο άλλος, ο έτερος κόσμος αναζητά τρόπους και μέσα να κάνει θελκτικό τον Χριστό ως ένα υπέροχο Ον που μας αγαπά πριν ακόμα υπάρξουμε και θέλει να φτιάξει τη ζωή μας. Είναι ο τρυφερά Ερχόμενος για τον καθένα μας. Τον αποτυπώνει ο νομπελίστας Οδ. Ελύτης: «Πνεύμα που για να το ειδεχθείς πρέπει να κάνεις άλμα πάνω από τη συγκίνηση. Και να ’χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρουθούνια, στα χείλη. Από ’κει μιλάει ο κόσμος. Από ’κει βρίσκεις την ιδιωτική σου οδό. Πιο καλά θάλλουν τα λουλούδια στον Επιτάφιο. Μυρίζει έρωτα η εκκλησία. Η ζωή μένει και δεν τελειώνει. Εδώ».

Ε. Β.

Ως πότε θα βάλλουν κατά του τόπου μας;

Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια από τότε που εγκαταστάθηκε το Πεδίο Βολής της Αεροπορίας σε εκτάσεις της Κρανιάς Ελασσόνας.Επρόκειτο για εύφορες εκτάσεις που θα μπορούσαν να αποδώσουν στην τοπική οικονομία, και οι οποίες τώρα έχουν μετατραπεί σε κρανίου τόπο, κληρονομιά για τις επερχόμενες γενεές.

 Το χωριό μας, η Κρανιά, αλλά και όλη η γύρω περιοχή σε απόσταση μιας μεγάλης ακτίνας, έχει πληρώσει αυτή την εγκατάσταση του Πεδίου Βολής και την πληρώνει καθημερινά σε πολλά επίπεδα. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και η μόλυνσή του είναι ίσως μη αναστρέψιμη μετά από τόσα χρόνια ενεργούς χρήσης του Πεδίου Βολής Κρανέας. Η διαχρονική υποβάθμιση του περιβάλλοντος συντελείται μάλιστα σε μια ευρεία περιοχή όπου ο πρωτογενής τομέας παραγωγής είναι ακόμη ακμαίος.  Εξίσου σημαντικό βέβαια, είναι το γεγονός ότι η εγκατάσταση του συγκεκριμένου Πεδίου Βολής έχει κοστίσει ήδη σε ζωές αθώων πολιτών. Πόσες φορές κινδύνευσε να βομβαρδιστεί κατά λάθος κατοικημένη περιοχή; Θυμίζουμε  για παράδειγμα το ατύχημα με τη βόμβα που έπεσε στην άκρη του χωριού της Κρανιάς, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Πόσες φορές όλα αυτά τα χρόνια, οι Κρανιώτες και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών (επηρεάζονται οι κάτοικοι τεσσάρων νομών: Λάρισας, Τρικάλων, Γρεβενών και Κοζάνης) ένιωσαν ότι ζούνε στην πρώτη γραμμή εμπόλεμης ζώνης με τα αεροπλάνα να πετούν κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια τους και να...βρυχώνται εκκωφαντικά;

Κάποιες προσπάθειες - όχι μικρές - που έγιναν από μεριάς των κατοίκων της Κρανιάς πριν είκοσι και πλέον χρόνια δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, αφού όχι μόνο δεν απομακρύνθηκε το Πεδίο Βολής,

Πώς θα ψηφίσου στς εικλουγές

 Κάθουμαν σήμιρα στ’ Μπαλουϊάν στου παγκάκ, κι αγνάντιυα του χουριό, τν Κρανιά ρα. Ιέστριβα του μουστάκ κι σκιέφτουμαν πώς θα ψηφίσου στς ιπιρχόμινις εικλουγές!

Ήρθαν πάλι οι εικλουγές σκέφτουμαν, κι μακάρ να μπουρούσα να τσ ψηφίσου όλ' κι μι τα δυο τα χέρια

Πουλοί οι υπουψήφιοι, κι ικανότατοι! Ξιχουρίζου απ’ όλνους του Γιάν’ τς Μίτσινας, κι του Μίτσιου τς Γιάννινας! Η Γιάντς καλό πιδί κι προυκουμένο, κι ιυτυχώς του Πασοκ από νουρίς ικτίμισι τα προυσόντα τ’ κι τουν διόρσι. Ιέχ καλή θέσ’, αλλά δεν τουν φτάν, θέλ’ να προυσφέρ’ πιρισσότιρα στουν κόσμου. Του Πασοκ τουν έμαθι να προυσφέρ’!

Η Μίτσιους πάλι είνι γιμάτους προυσφουρά στου συνάνθρουπου. Τουν θιμούμι τότι τη δικαϊτία του ’80, που κουλούσι αφίσις του Αβέρουφ κι τ’ Μητσουτάκ σ’ ολις τς κουλόνις τς Κρανιάς. Τι πατριουτικό ρίγους είχα νιώσ’ τότι… Αμ, όταν ήρθη η Μητσουτάκς κι μας χαρακτήρσι, τν Κρανιά ρα, Κάστρου τς Διξιάς, σαν να μι πέρασι ηλικτρικό ρεύμα στου κουρμί…Κλάπ, κλάπ, κλάπ, τα χέρια οι Κρανιώτες απου κάτ’…Τι μνήμις ρε πιδιά! Η Μίτσιους σ’ όλα αυτά πρώτους! Ιυτυχώς δεν πήγι χαμένους κι αναγνουρίσκι κι απ’ αυτόν η προυσφουρά! Τουν τακτουποίησι η Νέα Δημουκρατία. Θέλ’ όμους κι άλλου να προυσφέρ’ γι’ αυτή τ’ καημέν’ τν Κρανιά! Τι να προυλάβινι να έφκιανι κι αυτός η Φαρμάκς ή η Σουφλιάς!

Ιέχου δίλημμα αγαπητοί συμπατριώτις, κι θέλου να μη βουηθίστι ποιόν να ψηφίσου απ’ τς δυο! Είνι καλά πιδιά, κι οι χώροι απ’ όπ’ προυέρχουντι συγκυβιρνούν!

Είνι κι άλλ’ υπουψήφιοι, δε λέου! Όλ’ καλοί…θέλν’ πρώτα να προυσφέρν’ στ’ κοινουνία, κι μιτά στουν ιαυτό τς.

Ίδα κάποιοι απ’ αυτούς πήραν κι τν εικόνα τς Παναγίας απ’ τ’ Κόκα απ’ τουν Αι Γιάνν ως τουν Αι Δημήτρη, για να τς βουηθήσι. Κι ιέχ’ βουθήσ’ η Παναγία πολλούς! Αφού να φανταστίτι, υπάρχν’ άνθρουπ’, που άλλ’ δλεια δεν έφκιασαν! Ιπάγγιλμα πουλιτικοί…Προυκουμέν’…!!!

Δεν ξέρου ποιόν θα ψηφίσου. Δίλημμα μιγάλου!

Στς προυγούμινις ικλουγές

Εκούσια Ανάσταση

του Χρήστου Γκουνέλα,

θεολόγου

Μια σταύρωση είναι η ζωή του κάθε ανθρώπου από τότε που γεννιέται μέχρι να φύγει από αυτόν τον κόσμο. Η εκούσια σταύρωση όμως, είναι αυτή που οδηγεί στην Ανάσταση.

Ποιός καλότυχος θα μπορέσει να ζήσει  αυτό το μυστήριο της Σταύρωσης και της Ανάστασης;

Ποιός θα είναι αυτός που θα ζήσει ξένος και ελεύθερος;

Αυτός που δεν θα χαρεί με το «ωσαννά», και δε θα δειλιάσει στο «σταυρωθήτω»;

Γίνε ο άρχοντας της ζωής λοιπόν, φορώντας για στέμμα σου ακάνθινο στεφάνι και πάρε για νικητήρια τους λύθρους από το αίμα του μετώπου σου.

Φόρα και πορφύρα και κράτα και ράβδο στο χέρι σαν αληθινός αφέντης, και όταν σε περιπαίζουν μην πάρεις το βλέμμα σου  από πάνω τους.

Το ίδιο έκανε και Εκείνος! Ίδιος είναι ο δρόμος προς το Γολγοθά, βαρύ το ξύλο του σταυρού που μπορεί να σε γονατίσει! Μη λυγίσεις, και χάσεις το σταυρό σου, θα έρθει το χέρι του Κυρηναίου να σε ξαλαφρώσει στην πορεία.

Και σαν ανέβεις στο σταυρό, συγχώρησέ τους από κει ψηλά, όταν σου βάζουν βαθιά τα καρφιά. Δεν το κάνουν από κακία. Δεν ξέρουν τι κάνουν! Ζήτα νερό, δωσ’ τους μια ευκαιρία για να τους συναντήσεις στον Παράδεισο. Και αν σου προσφέρουν ξύδι να γευθείς, τότε είναι η Ανάστασή σου!

Δε χρειάζεται να δεις την Ανάσταση για να πιστέψεις, τη ζεις ήδη, όταν με τον εκούσιο θάνατό σου, πατήσεις τον θάνατο!

Τα σημάδια των καρφιών στο αναστημένο σου σώμα, ενθυμήσεις του σταυρού που σε ανέστησε!

Καλή Ανάσταση!

Η πασαρέλα των... υποψηφίων

Το είδαμε κατά κόρον, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι τώρα (βουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές, ευρωεκλογές).

Μεγάλη πλειονότητα των υποψηφίων, ακόμη και σε τοπικά συμβούλια, να χρησιμοποιούν όρους life style για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του πολίτη με σκοπό την υφαρπαγή της ψήφου.

Δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό το βλέπουμε ήδη έντονα, δυο μήνες περίπου πριν τις εκλογές του Μαΐου.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:  Με έκπληξη και λύπη είδαμε ήδη φωτογραφίες υποψηφίων με...μακιγιαρισμένα πρόσωπα, με λιγότερες άσπρες τρίχες (προϊόντα φωτομοντάζ ή κομμωτριών), να έχουν το σακάκι ανέμελα ριγμένο στους ώμους τους, ή να κάθονται σε... καρέκλα και να τακτοποιούν τα...μανικετόκουμπά τους. Ακόμα πιο λυπηρό είναι το γεγονός όταν πρόκειται για νέους σε ηλικία ανθρώπους - άνδρες και γυναίκες - και νέους στην ενασχόλησή τους με την πολιτική.

Μα, θα πει κάποιος, από αυτό κρίνουμε αρνητικά τους υποψηφίους; Όχι βέβαια, απαντάμε. Αλλά πιστεύουμε ότι, ο υποψήφιος που ζητά την ψήφο των συμπολιτών του, κρίνεται από το λόγο του, την πράξη του, και πάνω απ' όλα την εντιμότητά του, η οποία όμως πάει...περίπατο, όταν με φτιασίδια προσπαθούν να φανούν ελκυστικοί στα μάτια των ψηφοφόρων.

Και επειδή πλησιάζει και το...Πάσχα και για τους υποψηφίους θα είναι δύσκολα, γιατί θα έχουν στο μυαλό τους το σταυρό, φυσικά όχι του Χριστού, αλλά τον...δικό τους σταυρό, θα τους δούμε και πάλι να κάνουν...πασαρέλα και στις εκκλησίες για την άγρευση των σταυρών μην έχοντας ούτε ιερό ούτε όσιο. Το βλέπω και στο χωριό μου, σε μια μικρή κοινωνία! Ναι! Όταν ξαφνικά

Η διαχρονικότητα των μηνυμάτων του '21

Πόσο διαχρονικά αναδεικνύονται σήμερα τα μηνύματα του '21!
Σήμερα, σε μια εποχή, που οι ιδεολογίες ("δεξιές", "αριστερές", "κεντρώες") διαψεύσθηκαν παταγωδώς από την ίδια την ιστορία. Σήμερα, που  η λέξη πολιτική κατάντησε να είναι συνώνυμο της απατεωνιάς ένεκα των πολιτικάντιδων. Σήμερα, που η δημοκρατία είναι μόνο κατ' επίφαση και καθημερινά κατακρεουργείται. Και το χειρότερο όλων των παραπάνω, είναι ότι όλα αυτά και άλλα πολλά, αποτελούν κοινό μυστικό...

Χ.Γ.

Ο θάνατος του Νεογέννητου

Του Χρήστου Γκουνέλα,

Θεολόγου

     Ποτέ δεν αγκαλιάστηκε ο θάνατος τόσο από τη ζωή όσο με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Οσμή θανάτου είχε η ανθρώπινη ζωή, όταν γεννήθηκε ο Χριστός και την ίδια οσμή πήρε και ο Χριστός με τη γέννησή Του.

     Με πολλή σοφία ο αγιογράφος εικονίζει το Νεογέννητο ήδη μέσα σε νεκρική λάρνακα, προεικόνιση του Σταυρικού θανάτου που αναμένει το Θείο Βρέφος. Η ζωή Του μάλιστα κινδυνεύει από την πρώτη μέρα. Ένα Βρέφος που γεννιέται αθόρυβα και ταπεινά, καθίσταται «επικίνδυνο» για τους ηγέτες του κόσμου τούτου.

     Από τότε μέχρι και σήμερα γεννιέται κάθε Χριστούγεννα, κάθε μέρα, μέσα μας και έξω μας, ξανά και ξανά το ίδιο Θείο Βρέφος. Γεννιέται συνεχώς, γιατί συνεχώς πεθαίνει και ανασταίνεται.

     Το εμπόριο της Γιορτής (όσο έχει απομείνει λόγω οικονομικής κρίσης), ο Santa Claus, το…χαμένο – στις σύγχρονες μέρες - νόημα  των Χριστουγέννων θα απασχολήσει και πάλι τους πιο…βαθυστόχαστους.

Κακό να κάνω στους κακούς; - Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ

Συζητούν: 

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, μεταφραστής,

Θεόδωρος Ζιάκας συγγραφέας, και

ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος 

 

Συντονίζει ο θεολόγος Βασίλης Ξυδιάς

 

Θέμα: Κακό να κάνω στους κακούς; 

Μια ανθρωπολογική ματιά στο έργο του Ρενέ Ζιράρ (Rene Girard)

 

Διοργάνωση στρογγυλού τραπεζιού: Διαδικτυακό περιοδικό Αντίφωνο. 

 

Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013 7:00μμ Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών 

(οδ. Μεγ. Βασιλείου 15 -Ρουφ) δεύτερος παράλληλος δρόμος πίσω από το κτήριο του Μουσείου Μπενάκη. 

 

Με το μετρό, στάση «Κεραμεικός», βγαίνουμε στην έξοδο «Κωνσταντινουπόλεως» και μετά, παίρνοντας την οδό Δεκελέων, συναντάμε τη Μεγάλου Βασιλείου. 

Με το λεωφορείο είναι η στάση «Καμπά» (αρ. γραμμής 049 και 815) ή η στάση «Πέτρου Ράλλη» (αρ. γραμμής 838, 914, Β18 και Γ18). 

Πηγή: Αντίφωνο

 

Χάρτης: http://www.ploigos.gr/?sessionid=59ea109982ef300e2c876fd128d6bd01

Το Φινλανδικό θαύμα στην Παιδεία

Του Γιώργου Δελαστίκ

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment - Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών».

Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Ελευθερία. Πάντα ζητούμενο...

Χρόνια Πολλά σ' αυτούς που δεν εξαργυρώνουν τους αγώνες τους και σ' αυτούς που το τρίπτυχο: Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία παραμένει πάντα ζητούμενο...