Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

Απογραφή 2021- Η συρρίκνωση των χωριών μας - Ένα σχόλιο

 



Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής (2021). Η σκληρότητα αλλά και η αλήθεια που αποτυπώνεται μέσω των αριθμών είναι ανάγκη να διαβαστεί τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους πολίτες. Το δημογραφικό αναδεικνύεται σε μείζον πρόβλημα το οποίο εκ των πραγμάτων συμπαρασέρνει το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό και αυτή την ίδια την οικονομία της χώρας. Η ελληνική κοινωνία είναι πλέον μια γερασμένη κοινωνία. Και αν αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα το οποίο αφορά και τον αστικό ιστό, αναφορικά και ειδικότερα με την κοινωνία της ελληνικής επαρχίας αποτελεί θέμα στην κυριολεξία ζωής και θανάτου. Ή για να κυριολεκτούμε, δυστυχώς, μόνο θανάτου...

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2022

«Να βρω ξανά του νήματος την άκρη…»

 

«Να βρω ξανά του νήματος την άκρη…»

Σχεδίασμα ποιητικής βιογραφίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου 

Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που βλέπουμε το σκίτσο του Θανάση Παπακωνσταντίνου σε… εξώφυλλο. Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο το οποίο καταπιάνεται με τον ποιητικό του κόσμο, ως ένα «σχεδίασμα ποιητικής βιογραφίας του». Ένα βιβλίο που «εν μέσω άπνοιας» και θέρους ξεσηκώθηκε ως άλλος «αέρας Πεχλιβάνης» από τη Σαλονίκη, πέρασε από το Μεταξοχώρι και εμπλουτισμένος έρχεται να μας «δροσίσει τα μέτωπα», αλλά και να παλέψει μαζί μας, να μας ταρακουνήσει, να νικηθούμε και να νικήσουμε…  Η διεισδυτική γραφίδα του Λέοντα Ναρ καταφέρνει να αποτυπώσει στο χαρτί την ψηλάφηση του πεπερασμένου άπειρου του ποιητικού - και όχι μόνο - κόσμου του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Οδηγό σε αυτή του την απόπειρα έχει ο Λέων Ναρ τον ίδιο τον Θανάση.  Μπροστά ο Θανάσης «με τη δική του περπατησιά», ιχνηλάτης ο Λέων (μόνο ένας Λέων θα ήταν δυνατόν να τον ακολουθήσει) μάς ταξιδεύουν στο εδώ και το αλλού, στο τότε και το τώρα, στο σύμπαν και τον άνθρωπο, στο φως και το σκοτάδι, στην αλήθεια και το ψέμα, στο όνειρο και την πραγματικότητα, στη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο. Και όλα αυτά με χαρά και με λύπη, με έκσταση και  περίσκεψη, με σαρκασμό και χιούμορ, με τρέλα και λογική, με αγάπη και ελευθερία. 

Πέμπτη 21 Απριλίου 2022

Ο απρόβλεπτος Θεός και η μωρία του Σταυρού


του Χρήστου Γκουνέλα,
Θεολόγου


Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο η λογική του ανθρώπου αντιλαμβάνεται τον Σταυρό του Χριστού ως μωρία και σκάνδαλο. Πώς είναι δυνατόν ο πανίσχυρος Θεός να σταυρώνεται από το πλάσμα Του; Τι είδους Θεός είναι αυτός που εκουσίως ανεβαίνει στον σταυρό; Πώς μπορεί αυτός ο αδύναμος, σταυρωμένος Θεός να σώσει τον άνθρωπο;
Και όμως αυτός είναι Θεός. Αυτός που έρχεται, που τρέχει (θέω/ τρέχω) να πάρει τη θέση του ανθρώπου στην οδύνη και τραγικότητα της ανθρωπότητάς του. Ο Θεός δεν παραμένει υπερβατικός, στατικός, που κατοικεί μακριά στον ουρανό και από εκεί αγναντεύει απλά τη δημιουργία του μέσα στη φθορά της. Ο Υιός του Θεού κινείται ως φύσει αεικίνητος και γίνεται Υιός του ανθρώπου. Εισβάλλει αθόρυβα στην ανθρώπινη ζωή, γίνεται ιστορικό πρόσωπο με σάρκα και οστά για να σώσει τον άνθρωπο εντός της ιστορίας μέσα από τον δικό του Σταυρό της αυτοπαραίτησης.

Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2021

Χριστούγεννα 2021

 


Η γέννηση του Θεανθρώπου έφερε φως στα σκοτάδια της ιστορίας. Είθε να φέρει και ελπίδα στη ζωή όλων των ανθρώπων της γης.

Σάββατο 1 Μαΐου 2021

Πάσχα 2021

 


Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να γίνει Θεός όχι όμως με την ισχύ, αλλά με τη θυσία. Με την ισχύ της θυσίας: την αγάπη.

Η Ανάσταση του Χριστού μας δείχνει τον δρόμο της αγάπης και της ελπίδας. Σε εμάς απομένει η ελεύθερη απόφαση.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, το Φως του Χριστού να περάσει μέσα μας και να κάψει τις καρδιές μας.

Καλή Ανάσταση! 


Πέμπτη 25 Μαρτίου 2021

1821 - 2021: 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.

 



Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες πριν διακόσια χρόνια απέδειξαν για μια ακόμη φορά μέσα στην αιώνια ιστορία τους πως για την Ελευθερία αξίζει να ζεις ή να πεθάνεις.
Χρόνια Πολλά στην Ελλάδα μας!  




Σάββατο 20 Μαρτίου 2021

Η Ορθοδοξία μπροστά σε σύγχρονες προκλήσεις

 


Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάζει η ανά την Οικουμένη Ορθοδοξία. Νέες προκλήσεις και ελπίδες κατ’ επέκταση, γεννιούνται στον σύγχρονο κόσμο για την πνευματική ηγεσία και τον λαό της Εκκλησίας. Όλες οι επιμέρους προκλήσεις εντάσσονται σε μια διπλή πρόκληση: αφενός μεν η μία αφορά τη μαρτυρία εντός των κόλπων της Εκκλησίας, αφετέρου δε την εκτός των κόλπων της μαρτυρία απευθυνόμενη σε όλη την Οικουμένη.

Στόχος της Εκκλησίας είναι η μεταμόρφωση όλου του κτιστού κόσμου με τη μετοχή του στον μυστηριακό τρόπο ύπαρξης της Αγίας Τριάδας. Όλα δια της αγάπης να γίνουν ένα, κρατώντας το καθετί την υπαρκτική του ετερότητα. Η πνευματική ηγεσία της Εκκλησίας έχει επιφορτισθεί με την ευθύνη να δείξει τον δρόμο στον λαό, όπως έκανε και Εκείνος.

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2021

Ο Παναγιώτης Νέλλας για τη σχέση Εκκλησίας και Πολιτικής

 



Από το βιβλίο: Χρήστος Γκουνέλας, Μεταξύ Ιστορίας και Εσχάτων. Η θεολογία του ενανθρωπισμού και των επίγειων πραγματικοτήτων στον Παναγιώτη Νέλλα, (Κατερίνη: Επέκταση, 2019), 174 – 204.

Ο Παναγιώτης Νέλλας για τη σχέση Εκκλησίας και Πολιτικής

Απόπειρα σύγχρονης ερμηνευτικής προσέγγισης

 

Ο Παναγιώτης Νέλλας έζησε με έκδηλη την αγωνία για την κοινωνία συνολικά, αλλά και για τον άνθρωπο ως Πρόσωπο και θα ήταν αδύνατον να μην τον απασχολήσει, τόσο η θέση της πολιτικής μέσα στην κοινωνία, όσο και η σχέση της Θεολογίας με την Πολιτική. Έτσι, τον «βρίσκουμε» να συμμετέχει μαζί με άλλους νέους φοιτητές στην εκδοτική προσπάθεια του περιοδικού Σύνορο (1966). Επρόκειτο για περιοδικό με θεολογικές κατά κύριο λόγο, αλλά και κοινωνικοπολιτικές θέσεις και προτάσεις μέσα σε μια εξαιρετικά ταραγμένη, πολιτικά, περίοδο. Ωστόσο, το περιοδικό με το που ενέσκηψε η δικτατορία σταμάτησε να εκδίδεται[1].

 Κατά την περίοδο της επταετίας, είναι αξιοσημείωτο πως οι αντιδράσεις των νέων θεολόγων στις τάξεις των οποίων ανήκε και ο Παναγιώτης Νέλλας ήταν μικρές[2]. Σημαντική, ωστόσο, θα χαρακτηρίζαμε τη συγγραφική παρέμβαση του Παναγιώτη Νέλλα (Σύνορο, 1966), η οποία αναδημοσιεύθηκε εν μέσω δικτατορίας (1971), για τον τρόπο που βλέπει την Πολιτική, η Εκκλησία και η Θεολογία μέσα από τη Βιβλική παρακαταθήκη της[3]. Ελάχιστες είναι οι καταγεγραμμένες αντιδράσεις είτε του ανώτερου και κατώτερου κλήρου εκείνης της εποχής είτε των απλών χριστιανών απέναντι στο ανελεύθερο καθεστώς (Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ο νυν αρχιεπίσκοπος Αλβανίας[4], π. Γεώργιος Πυρουνάκης, π. Τιμόθεος Λαγουδάκης, Νικόλαος Ψαρουδάκης[5] και άλλοι), αλλά και στη χρήση της Εκκλησίας και της πίστης της ως ισχυρό αποκούμπι της δικτατορικής εξουσίας. Λιγοστές ή μηδαμινές ήταν, επίσης, οι αντιδράσεις χριστιανών για τα βασανιστήρια και την εξορία που υπέστησαν πολίτες εκείνης της εποχής από τη Δικτατορία. Δυστυχώς, νομίζουμε πως οι χριστιανοί της εποχής για επτά χρόνια πειθάρχησαν περισσότερο στους ανθρώπους παρά στον Θεό, είτε ένεκα ανάγκης είτε ένεκα φόβου, λησμονώντας τη σχετική αποστολική επιταγή[6]. Δεν είναι δυνατόν να αντιστάθηκαν και να βασανίστηκαν για τις ιδέες τους εκείνη την εποχή άνθρωποι, οι οποίοι είχαν ελάχιστη ή καθόλου (ενεργά τουλάχιστον) σχέση με την Εκκλησία, ενώ άνθρωποι που δήλωναν πιστοί της Εκκλησίας δεν αντιστάθηκαν τουλάχιστον το ίδιο σθεναρά. Νομίζουμε πως ο Χριστός εν πολλοίς δεν σαρκώθηκε στην Κοινωνία και την Πολιτική αυτήν την εποχή από τους χριστιανούς, και ακόμη χειρότερα, ψευδοσαρκώθηκε από τη Δικτατορία με την ανοχή, βεβαίως, των χριστιανών[7]. Και αναφερόμαστε, ασφαλώς, στους χριστιανούς, οι οποίοι αγωνίστηκαν (ή δεν αγωνίστηκαν) είτε ως  απλά μέλη της Εκκλησίας είτε με κάποια ιδιότητα (θεολόγοι, κληρικοί) με σημείο αναφοράς, όμως, τον Χριστό. Τα μέλη της Εκκλησίας (καίτοι βαπτισμένα) που αγωνίστηκαν λόγω πολιτικών πεποιθήσεων ή ιδεών (ελευθερίας, δημοκρατίας, δικαιοσύνης) νομίζουμε πως δεν μπορούν να συγκαταλεχθούν στη «συνειδητή» αντίδραση της Εκκλησίας. Αυτή ακριβώς η στάση χριστιανών έναντι της χούντας, ίσως, έχει δώσει πολλές φορές - δικαίως έως κάποιου σημείου - έρεισμα σε πολιτικούς και κόμματα της μεταπολιτευτικής περιόδου για να εκφράσουν αρνητικές απόψεις για τον ρόλο της Εκκλησίας στη ζωή της μετανεωτερικής ελληνικής κοινωνίας ακόμη και - ιδεοληπτικά - αντιεκκλησιαστικές ή αντικληρικαλιστικές θέσεις.



[1] Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, «Συνέντευξη για τον Παναγιώτη Νέλλα», ό.π.

[2] Στο ίδιο.

[3] Παναγιώτης Νέλλας, «Ορθοδοξία και Πολιτική. Τρείς Βιβλικές προϋποθέσεις», στον τόμο Μαρτυρία Ορθοδοξίας (Αθήναι: χ.ε., 1971), 153 – 186. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φόρα (με ελάχιστες επουσιώδεις διαφορές μεταξύ των δύο κειμένων), λίγο πριν ενσκήψει η δικτατορία, στο περιοδικό Σύνορο [40 (Χειμώνας 1966-1967), 286-302]. Έμελλε δε να είναι και το τελευταίο τεύχος (12ο) του περιοδικού. Αξίζει να αναφερθεί πως το περιοδικό ιδρύθηκε και στελεχώθηκε (1964) αρχικά τουλάχιστον από πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στην έως τότε έκδοση του περιοδικού Σκαπάνη. Ο Χρήστος Γιανναράς (υπεύθυνος του Συνόρου), η Καίτη Χιωτέλλη, ο Δημήτρης Κουτρουμπής, ο Δημήτρης Μαυρόπουλος και άλλες σημαντικές πνευματικές προσωπικότητες του τόπου μας, υπήρξαν εκ των ιδρυτικών στελεχών και των δύο εν λόγω περιοδικών. Τραγική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός πως αυτό το τελευταίο τεύχος του Συνόρου είχε ως θέμα του τη σχέση Ορθοδοξίας και Πολιτικής. Και αυτή η τραγική ειρωνεία νομίζουμε πως έχει διττό περιεχόμενο: αφενός μεν από τη μια είναι ο χρόνος που καταπιάνεται το Σύνορο με ένα τέτοιο θέμα, ακριβώς λίγο πριν το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και την εγκαθίδρυση της επταετούς δικτατορίας, αφετέρου δε η άνομη, εν πολλοίς, συνεργασία του καθεστώτος και μερίδας της διοικούσας (και ενίοτε και θεολογούσας) Εκκλησίας εις βάρος, βεβαίως, του Ευαγγελικού αναστάσιμου μηνύματος του Χριστού. Επιπλέον, θεωρούμε πως η εκδοτική προσπάθεια του Συνόρου θα υπήρξε μια από τις κύριες - αν όχι η κύρια - εμπνεύσεις του Παναγιώτη Νέλλα για την ίδρυση της Σύναξης το 1982. Οι ομοιότητες στο περιεχόμενο και τη δομή των δύο περιοδικών, η συνεργασία του Παναγιώτη Νέλλα με το Σύνορο το 1966, αλλά και τα ονόματα των συνεργατών των δύο περιοδικών (όπως του Χ. Γιανναρά, της Κ. Χιωτέλλη, του Δ. Κουτρουμπή, του Δ. Μαυρόπουλου, του Ελ. Μάινα και πολλών άλλων ακόμη) μας οδηγούν στην παραπάνω βάσιμη, πιστεύουμε, εικασία.

[4] Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, Η ρήξη με το μηδέν, Σφηνάκια πολιτικής θεολογίας (Αθήνα: Αρμός, 2015), 42.

[5] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-174) (Αθήνα: Ψηφίδα, 2004) και 1967 – 1973 Εκκλησία και χούντα - οι δυο όψεις, https://manitaritoubounou.wordpress.com/2008/11/17/1967-1973-ekklisia-2opseis/ (Ημ. ανάκτησης: 17 Απριλίου 2017).

[6] Πράξ 5, 29.

[7] Τα δικτατορικά συνθήματα: «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών» και το: «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», ήταν δηλωτικά της χρήσης της πίστης της Εκκλησίας από το δικτατορικό καθεστώς. Βλ. σχετικώς Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος, Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974, ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση (Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο, 2017).

Πατήστε ΕΔΩ για τη συνέχεια


Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020

Η Πολιτική δεν είναι πλάκα!

 


Πότε ακούσατε πολιτικό να κάνει αυτοκριτική προσωπική ή για το χώρο που εκπροσωπεί; Πότε ακούσατε τελευταία φορά πολιτικό να ζητάει συγγνώμη για λάθη, παραλείψεις κ. ά τα οποία επηρεάζουν αρνητικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη ζωή πολλών ή λιγότερων ανθρώπων; Η αυθόρμητη απάντηση είναι ποτέ ή σχεδόν ποτέ. Αυτή η διφυής ερώτηση και η απάντησή της αποκαλύπτουν παταγωδώς την (εν πολλοίς ανύπαρκτη) πολιτική παιδεία τόσο των αρχόντων όσο και των αρχομένων. Ειπώθηκε πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Ίσως. Αλλά μη χάσουμε και τα αυτονόητα. Στον τόπο που κατά πως λένε (πολύ μακρινά σήμερα πια) γεννήθηκε η δημοκρατία και ο Περικλής, ψάχνουμε σαν τον Διογενή να βρούμε Πολιτικούς και Πολίτες (με  κεφαλαία γράμματα και χωρίς εισαγωγικά).

Το πρόβλημα φαίνεται να ξεκινάει από την προεκλογική περίοδο και ασφαλώς συνεχίζεται και μετεκλογικά. Ποιοι είναι αυτοί που κατέρχονται υποψήφιοι και με τι κίνητρα; Είναι έντιμοι (γιατί άραγε αυτοί, συνήθως, δεν θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική;), με γνώση (ούτε αυτοί, συνήθως, θέλουν), με πολιτική παιδεία και διάθεση κοινωνικής προσφοράς (ούτε αυτοί θέλουν, προσφέρουν από αλλού) ή στερουμένων των παραπάνω διαθέτουν, ωστόσο, χρήμα (ενίοτε ουκ ολίγο) για προεκλογικό αγώνα (διαφήμιση, πληρωμένες συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις, image makers κλπ), συγγενολόι (για τοπικά και δημοτικά συμβούλια), δημοφιλία (ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι κ.ά.); Ποια είναι τα κριτήρια για να ενταχθεί κάποιος /α σε ψηφοδέλτιο; Θα είχε σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον να μπορούσαμε να ακούσουμε τους σχετικούς διαλόγους πριν γραφτούν τα ονόματα στο ψηφοδέλτιο. Και, τελικά, ποιος είναι ο στόχος των υποψηφίων; Να αλλάξουν τη ζωή των πολιτών προς το καλύτερο ή  μονάχα τη δική τους (προς το καλύτερο, σαφώς); Πώς θα μας πείσει (ούτε καν τον απασχολεί βέβαια) κάποιος που ξόδεψε χιλιάδες ευρώ για να εκλεγεί ή/και έλιωσε πολλά ζευγάρια παπούτσια στον προεκλογικό αγώνα ότι το έκανε για να προσφέρει μετέπειτα στον λαό;

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σε όλους μας. Απλά, κοινότυπα. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα ημών των ψηφοφόρων: ο πολιτικός και κοινωνικός μιθριδατισμός. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η Πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Έχει να κάνει άμεσα με την ίδια τη ζωή μας, στην καθημερινότητα μας, αλλά και μακροπρόθεσμα. Δεν ψηφίζουμε για πλάκα, ούτε εκχωρούμε τη ζωή μας να τη διαχειρίζονται πλακατζήδες. Η Πολιτική δεν είναι πλάκα!

Χρήστος Γκουνέλας

Κυριακή 23 Αυγούστου 2020

Νέος δίσκος από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου

 


Μ’ ένα γλυκύτατο και τρυφερό βίντεο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γνωστοποίησε από τη σελίδα του στο YouTube ότι το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, στις 21.30, θα δώσει live streaming συναυλία μέσω της πλατφόρμας eStage.gr, της πρώτης διαδικτυακής σκηνής στην Ελλάδα από την οποία θα έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε συναυλίες, θέατρο και performances.

Δείτε το σχετικό βίντεο: 




Η συναυλία έχει τον τίτλο «Απροστάτευτος», καθώς έτσι θα ονομάζεται και ο νέος δίσκος που ετοιμάζει ο σπουδαίος δημιουργός με ερμηνευτή τον Σωκράτη Μάλαμα.

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, φωνή), Κωσταντής Πιστιόλης (πνευστά, φωνή), Γιάννης Λίταινας (τραγούδι, κιθάρα), Βάσω Δημητρίου (ηλεκτρική κιθάρα, τζουρά), Αποστόλης Γιάγκος (πλήκτρα), Βασίλης Γιασλακιώτης (τύμπανα, λύρα), Βασίλης Κουτσονάνος (μπάσο). Τη σκηνοθεσία θα κάνει ο ένας εκ των δύο γιων του καλλιτέχνη, Αριστοτέλης Παπακωνσταντίνου.

Info: Η προπώληση των εισιτηρίων, που θα κοστίζουν 5 ευρώ, ξεκίνησε.

Πηγή: efsyn.gr

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2020

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: «Ενός λεπτού σιγή»

 



Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ,

«πόρνοι και καταδόται / βασιλείαν θεού ου κληρονομήσουσι // Θεέ μου / είναι τρομερό / να με βάζεις με τους χαφιέδες». ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (1988). Ανυπεράσπιστοι και υπερασπισμένοι καημοί. Επιλογή ποιημάτων από τον Παναγιώτη Σ. Πίστα. Θεσσαλονίκη: Παρατηρητής, σ. 31.

Σάββατο 4 Ιουλίου 2020

Πίστη ή επιστήμη;

Του Χρήστου Γκουνέλα

Πρόκειται για ένα διαζευκτικό ερώτημα (ψευδές για κάποιους, αληθινό για άλλους, υπαρκτό ωστόσο) το οποίο αναδύθηκε έντονα και πάλι κατά την περίοδο της πανδημίας που διανύθηκε και διανύουμε. Ένα παλιό ερώτημα που, σε διάφορες περιόδους, η επιλογή του ενός ή και των δύο μαζί ήταν ικανή να σε οδηγήσει στον θάνατο.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2020

«Μεταξύ ιστορίας και εσχάτων»


Το νέο βιβλίο του Χρήστου Γκουνέλα


«Μεταξύ ιστορίας και εσχάτων. Η θεολογία του ενανθρωπισμού και των επίγειων πραγματικοτήτων στον Παναγιώτη Νέλλα»,

είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του θεολόγου Χρήστου Γκουνέλα, το οποίο κυκλοφορήθηκε από τις Εκδόσεις «Επέκταση». Ο διάλογος μεταξύ ιστορίας και εσχάτων, μέσω της θεολογίας, ήταν και είναι αναγκαίος ένεκα της σωτήριας σάρκωσης του Υιού-Χριστού. Ωστόσο, ο μονοφυσιτικός κίνδυνος του εγκλωβισμού στην ιστορία (εκκοσμίκευση) ή από την άλλη στα έσχατα (απόκοσμο) ελλοχεύει πάντα στην εκκλησία (και τη θεολογία), η οποία ασφαλώς (και ανασφαλώς) έχει επιφορτιστεί τον ρόλο του γεφυροποιού έναντι Εκείνου που έρχεται από τα έσχατα.
Ο Παναγιώτης Νέλλας (1936-1986) υπήρξε θεολόγος, ο οποίος σημάδεψε ανεξίτηλα τη μεταπολεμική και εν συνεχεία τη μεταπολιτευτική θεολογία στην Ελλάδα και κατόρθωσε μέσα από τη θεολογία του (εικονική οντολογία του ανθρώπου, δερμάτινοι χιτώνες, Μυστήρια) να ισορροπήσει μεταξύ του ουρανού και της γης. Κινούμενος δυναμικά και δημιουργικά ανάμεσα στην παράδοση και το «σήμερα», διαλέχτηκε ανοιχτά με τον άνθρωπο και τις επίγειες πραγματικότητες (πολιτική, παιδεία, επιστήμες, κινήματα κ.ά.) ποθώντας τη σωστική μεταμόρφωσή τους και εκπέμποντας, έτσι, το ορθόδοξο στίγμα στην εποχή του, αλλά και στην εποχή μας. Στο εν λόγω βιβλίο ανιχνεύονται τόσο οι θεολογικές απαρχές (σύγχρονες και παραδοσιακές) του Παναγιώτη Νέλλα όσο, βεβαίως, και η εν συνεχεία ανάπτυξη της θεολογίας του, εντός του πλαισίου της θεολογίας του ενανθρωπισμού και των επίγειων πραγματικοτήτων.

Παράλληλα, γίνεται από τον συγγραφέα μια απόπειρα σύγχρονης ερμηνείας και θετικά κριτικής προσέγγισης της θεολογίας του Παναγιώτη Νέλλα, με απώτερο στόχο την παρουσίαση της ορθόδοξα ελεύθερης και αγαπητικής διαλεκτικής έντασης μεταξύ της ιστορίας και των εσχάτων στο «εδώ και τώρα». Επιπλέον, ο Χρήστος Γκουνέλας τολμά να ανατμήσει θεολογικά και διαλεκτικά τη σύγχρονη ελληνική και παγκόσμια πραγματικότητα μέσα από το πρόβλημα της παιδείας και του πολιτισμού μας, τη σχέση θεολογίας και πολιτικής, κράτους και εκκλησίας, αλλά και τον διάλογο της θεολογίας με την επιστήμη και τα κοινωνικά και φιλοσοφικά ρεύματα.


Στη Λάρισα, το βιβλίο διατίθεται άμεσα από τα βιβλιοπωλεία:

  • "Καλτσάς" (Πρώην Παπασωτηρίου) στην Παπαναστασίου 57
  • "Κλου" (Πρώην Παιδεία) στη Μ. Αλεξάνδρου 6
  • "Public" στην κεντρική πλατεία της Λάρισας
Στην Αθήνα, από τα βιβλιοπωλεία "Πολιτεία", "Πρωτοπορία" και άλλα βιβλιοπωλεία, καθώς επίσης και από τα εκκλησιαστικά βιβλιοπωλεία.

Από την Ελευθερία Λάρισας

Σάββατο 18 Απριλίου 2020

Πάσχα 2020




Πόσες Πασχαλιές πέρασαν που τις κάναμε στους ναούς μας, έστω και συγκινημένοι, κι όμως μετά ήμασταν μάλλον οι ίδιοι! Πόσες φορές κοινωνήσαμε τον Χριστό, έστω και συγκλονισμένοι, κι όμως ήμασταν πάλι οι ίδιοι! Επειδή εμείς έτσι το θελήσαμε, να είμαστε οι ίδιοι! Πόσες φορές γιορτάσαμε Ανάσταση χωρίς τον Χριστό!
Φέτος χάθηκε η γιορτή, όχι όμως ο Χριστός! Και αυτό είναι μια αληθινή πρόκληση για να τον βρούμε. Άλλωστε, Αυτός παραμένει αεικίνητος μέσα μας, έξω μας, παντού… Ως αγάπη, ως ελπίδα και περισσότερο ως Πρόσωπο!
Καλή Ανάσταση!

Χρήστος Γκουνέλας

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Ο απρόβλεπτος Θεός και η μωρία του Σταυρού Του


Χρήστος Γκουνέλας
Θεολόγος


Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο η λογική του ανθρώπου αντιλαμβάνεται τον Σταυρό του Χριστού ως μωρία και σκάνδαλο. Πώς είναι δυνατόν ο πανίσχυρος Θεός να σταυρώνεται από το πλάσμα Του; Τι είδους Θεός είναι αυτός που εκουσίως ανεβαίνει στον σταυρό; Πώς μπορεί αυτός ο αδύναμος, σταυρωμένος Θεός να σώσει τον άνθρωπο;
Και όμως αυτός είναι Θεός. Αυτός που έρχεται, που τρέχει (θέω/ τρέχω) να πάρει τη θέση του ανθρώπου στην οδύνη και τραγικότητα της ανθρωπότητάς του. Ο Θεός δεν παραμένει υπερβατικός, στατικός, που κατοικεί μακριά στον ουρανό και από εκεί αγναντεύει απλά τη δημιουργία του μέσα στη φθορά της. Ο Υιός του Θεού κινείται ως φύσει αεικίνητος και γίνεται Υιός του ανθρώπου. Εισβάλλει αθόρυβα στην ανθρώπινη ζωή, γίνεται ιστορικό πρόσωπο με σάρκα και οστά για να σώσει τον άνθρωπο εντός της ιστορίας μέσα από τον δικό του Σταυρό της αυτοπαραίτησης.