Η αντιμετώπιση του κράτους ως λάφυρο δεν είναι σαφώς κάτι καινούριο. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις είδαν το κράτος ως λάφυρο της νίκης τους. Από τις λίγες ξεκάθαρες εξαιρέσεις υπήρξε η κυβέρνηση Καποδίστρια - τόσο παλαιά - γεγονός που το πλήρωσε ο Κυβερνήτης με την ίδια του τη ζωή. Δυστυχώς, όλα σχεδόν τα υπόλοιπα χρόνια έως και σήμερα το ελληνικό κράτος παραμένει ένα βαθύ κομματικό κράτος λειτουργώντας ως γάγγραινα της κατ’ επίφαση πολλές φορές δημοκρατίας, της αξιοκρατίας και των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων των πολιτών.
Οι εκάστοτε κυβερνώντες σίγουρα δεν νιώθουν ενοχές για αυτήν την κατάσταση διότι έτσι τη βρήκαν από τους προηγούμενους, όπως διατείνονται και οι ίδιοι. Είναι μία σκέψη που σίγουρα τους δίνει την ψυχολογική δικαιολογία την οποία χρειάζονται. Ωστόσο, υποκρίνονται ότι έχουν τη θέληση να αλλάξουν και την «αλλάζουν την κατάσταση» με συνθήματα του τύπου «επιτελικό κράτος», «πρώτα ο πολίτης» και άλλα διότι όταν έρθουν στην εξουσία θέλουν να ικανοποιήσουν το δικό τους πελατολόγιο. Αν, όμως, οι διακηρύξεις τους δεν είναι υποκριτικές, τότε εμπίπτουν στη σχιζοφρένεια, για να θυμηθούμε και έναν παλαιότερο πολιτικό ο οποίος δήλωσε ότι «η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο…».
Είναι φανερό, δυστυχώς, ότι η βαθιά πνευματική, κοινωνική και οικονομική κρίση των πολλών τελευταίων ετών στην Ελλάδα δεν έχει αλλάξει εν πολλοίς ούτε τους πολίτες ούτε ακόμη περισσότερο τους πολιτικούς. Η χώρα μας παραμένει μία χώρα που ακόμη δεν πέθανε, επιβεβαιώνοντας το δημοφιλές «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», ωστόσο ψυχορραγεί και σέρνεται.
Προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι πλέον μπήκαμε σε τροχιά οικονομικής ανάπτυξης και εξυγίανσης. Πώς όμως να τους πιστέψουμε όταν έως τη σήμερον υπάρχουν υψηλόβαθμες διοικήσεις διορισμένες από την Κυβέρνηση στην υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, το στράτευμα, την ΕΡΤ κ.α. Και ακόμη περισσότερο πώς να τους πιστέψουν οι νέοι άνθρωποι με προσόντα και εντιμότητα οι οποίοι ορθά επιλέγουν μία χώρα του εξωτερικού στην οποία θα νιώσουν ότι τους σέβεται ως προσοντούχους και κατά βάση ως πολίτες και ως ανθρώπους;
Επειδή δεν έχουμε ως στόχο να μηδενίσουμε πολιτικές προσπάθειες στον σύγχρονο δημόσιο βίο της χώρας μας, θα αναφέρουμε ως παράδειγμα τη θεσμοθέτηση και την αρχική λειτουργία του ΑΣΕΠ. Ωστόσο, χρόνο με το χρόνο αυτή η σοβαρή τομή εκφυλίστηκε εν πολλοίς αντί να στηριχθεί και να επεκταθεί με τη μορφή μάλιστα του γραπτού διαγωνισμού κατά το σύστημα των πανελλαδικών για όλες αν είναι δυνατόν τις δημόσιες θέσεις και διοικήσεις. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που ο ΑΣΕΠ χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις ως άλλοθι για να διορίσουν εν τέλει τους ημέτερους.
Αναφέρουμε ως παράδειγμα επιπλέον την πολύπαθη δημόσια τηλεόραση η οποία λειτουργεί ως προπαγανδιστικό μέσο της εκάστοτε κυβέρνησης χωρίς να σέβεται το αυτονόητο δικαίωμα του κάθε πολίτη στην αντικειμενική ενημέρωση όταν μάλιστα την πληρώνει από την τσέπη του. Δεν είναι δυνατόν «δημοσιογράφοι» στη δημόσια τηλεόραση να υποστηρίζουν τις πολιτικές και τα λάθη της κυβέρνησης περισσότερο ακόμη και από τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη.
Είναι λοιπόν φανερό πως από την κρίση δεν γίναμε καθόλου σοφότεροι αλλά παραμείναμε οι ίδιοι - μήπως και χειρότεροι; - για αυτό και θα συνεχίσουμε να είμαστε μία κοινωνία σε κρίση. Είναι όμως κρίμα μία χώρα με βαθιά και μακραίωνη ιστορία και πολιτισμό, μία χώρα προικισμένη με φυσικό και πολιτισμικό φως εμείς οι ίδιοι να τη συσκοτίζουμε.
Θα πρέπει επιτέλους πρώτα από όλους οι εκάστοτε κυβερνώντες να αντιληφθούν – εκτός αν δεν θέλουν να αντιληφθούν για τους δικούς τους λόγους – ότι την έξοδο από τη βαθιά κρίση θα μας τη δείξει η Παιδεία. Μία Παιδεία όμως κατά βάση με ανθρωπιστική κατεύθυνση, απαλλαγμένη από άσχετες παρεμβατικές γραφειοκρατικές πρακτικές του υπουργείου παιδείας και των διοικήσεών του. Μία παιδεία εν τέλει που να προβάλλει και να εμπνέει τον σεβασμό στο πρόσωπο του ανθρώπου και τις βαθύτερες ανάγκες του αλλά και εξίσου τον σεβασμό στο περιβάλλον και τη φύση. Με έμφαση στη χρήση των νέων τεχνολογιών αλλά με περισσότερη έμφαση στην κριτική σκέψη ως αντίβαρο. Μία εκπαίδευση η οποία δεν θα παράγει στείρα τεχνοκράτες αλλά ταυτόχρονα θα δημιουργεί αγαθούς πολίτες και ανθρώπους. Η επένδυση στον άνθρωπο θα βελτιώσει στη συνέχεια και την οικονομία και το κράτος. Προηγείται ο άνθρωπος και έπεται η οικονομία και οι δείκτες της, όχι το αντίστροφο.
Χρήστος Γκουνέλας
Δρ Θεολογίας, MSc Βιοηθικής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου