Η αλαζονεία της εξουσίας

 

Του Χρήστου Γκουνέλα, δρα Θεολογίας, MSc Βιοηθικής

Είναι γνωστό ότι η αλαζονεία γεννά εξουσία και η εξουσία αλαζονεία. Στην αρχετυπική ιστορία του Χριστού, η εξουσία εκπροσωπείται από τον Πιλάτο ο οποίος, εγκλωβισμένος στην ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του, λέει στον Χριστό: «Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;». Από την άλλη ο Χριστός του απαντάει:  «Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν·». Ο Πιλάτος προφανώς αγνοεί το: «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος». Αγνοεί ότι η μεγαλοσύνη μετριέται με την κένωση και όχι με το άδειο γέμισμα της εξουσίας. Στην πραγματικότητα η εξουσία είναι μία τραγική κατάσταση και οι εξουσιαστές τραγικά πρόσωπα. Γνωρίζουν κατά βάθος ότι ούτε παντοδύναμοι είναι ούτε αληθινούς φίλους έχουν κοντά τους. Ζουν μία υπαρξιακή μοναξιά. Παρόλα αυτά συνεχίζουν με τραγικό τρόπο να επιμένουν στον φαύλο κύκλο του αυτοεγκλωβισμού τους ο οποίος τρέφεται συνεχώς από την ανασφάλεια και τον φόβο τους. 

Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες προσωπικότητες. Αλλά και σήμερα μπορούμε άνετα να διακρίνουμε τέτοιες τραγικές προσωπικότητες στον δημόσιο βίο, στον χώρο της πολιτικής αλλά και στον χώρο της Εκκλησίας, όπου το Ευαγγέλιο αντηχεί διαρκώς. 

Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος μας αν αυτοί που θέλουν να είναι πρώτοι ήταν υπηρέτες όλων και τελευταίοι; Αν διδάσκονταν από τα λόγια και την πράξη του Χριστού αλλά και από την ίδια τη ζωή; Αν συνειδητοποιούσαν πως γίνεσαι παράδοξα μεγάλος όταν μικραίνεις τον εαυτό σου; Άλλωστε, αν δεν το κάνεις εσύ ο ίδιος, θα έρθει η ίδια η ζωή να σε μικρύνει και να σου πάρει ό,τι σου έδωσε χάριν αρμονίας, δηλαδή ομορφιάς. Διότι εν τέλει τίποτα δε μας  ανήκει. Κατά βάθος ούτε ο εαυτός μας δεν μας ανήκει. Μας δόθηκε για να τον δώσουμε. Η θέληση όμως είναι δική μας, να ενωθούμε ελεύθερα και να μετέχουμε σε ό,τι μας χαρίζεται χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε καταστάσεις κόλασης, δηλαδή κατοχής.